metimallikarjun Meti Mallikarjun meti/Meti

HAS THERE BEEN A “CHOMSKYAN IMPACT” ON INDIAN MINDS

2011-02-24T07:09:00.001-08:00

HAS THERE BEEN A “CHOMSKYAN IMPACT” ON INDIAN MINDS

Dr Meti Mallikarjun

Assistant Professor

Dept of Linguistics

Sahyadri Arts College, Vidyanagar

Shimoga -577203

meti.mallikarjun@gamil.com

Abstract

Noam Chomsky Hailed as one of the most brilliant and influential intellectuals of the twentieth century, he has attracted international renown for his groundbreaking research into the nature of human language and communication. A prolific scholar and professor of linguistics who influences across the world and whose work is most cited that proves his intellectual credibility. His work produced what is referred to as the “Chomskyan Revolution,” a wide-reaching intellectual realignment and debate with implications that transcend formal linguistics to include psychology, philosophy, and even genetics. Keeping the above-cited insights, this paper develops epistemological framework in order to bring out how far Chomsky has influenced on Indian minds as far as linguistic studies are concerned.

This paper does not attempt to review the whole influence of the Chomskyan thoughts on Indian minds. Instead, this will concentrate on just those aspects of its relevance is taken into consideration in understanding the ‘knowledge of Language’ in contemporary language studies at one hand. In addition, why did not Chomskyan Linguistic thoughts influence Indians at the other hand?

Part-I

Chomskyan Linguistics: A Paradigm Shift

To understand Chomskyan Linguistic paradigm, we must begin with his methodology and the assumptions interlaced with his volatile claims, which needs an epistemological explanations to understand methodological framework. Here is an attempt to mention a few of those assumptions; in general, ‘paradigm’ means an accepted model/pattern. It permits the replication of the model, any one of which could serve the pattern. In science, however, a paradigm is not just a replication. It is “an object of further articulation and specification under new and more stringent conditions” [Kuhn, 1970:23 quoted from; A. k. Sinha: 2000:1]. This paradigm gave a radical break up with behaviorism hence Chomsky demolished ‘Behavioristic approach’ and criticized its epistemological framework. He regards language as a ‘mental organ/phenomena’ not as a ‘social/behavioral phenomena’ for him language study as a set of mutually dependent entities in human mind i.e. brain pertaining to language which can be described through models of representations in the mind. He contributed substantially to a major methodological shift in the human sciences, turning away from the prevailing empiricism of the middle of the twentieth century: behaviorism in psychology, structuralism in linguistics and positivism in philosophy.

Noam Chomsky has brought a seminal work entitled Syntactic Structures in the year 1957 (Mouton & Co). The paradigm shift took place in the study of Linguistics across the world. Chomsky’s thoughts were the major influencing factor for shifting away from the empiricism perspective to an investigation into language as a uniquely human mental faculty with its own biologically determined structure and principles. Hence, Chomsky deems it “it is crucial for the development of adequacy theory to perceive much higher goals than descriptive adequacy, even utopian ones [AT 24f]. He envisions explanatory adequacy when a linguistic theory succeeds in selecting a descriptively adequate grammar based on primary linguistic data in relating an explanation of the intuition of the native speaker to an empirical hypothesis about the innate predisposition of the child [AT 25ff]. Instead of ‘gross coverage of a large mass of data’, which is not an achievement of any theoretical interest of importance. ‘Linguistics should discover a complex of data that differentiates between conflicting conceptions of linguistic structure by showing ones ‘can explain the data via some empirical assumption about the form of language’[AT26]. Even for descriptive adequacy, an explanatory theory of the form of grammar provides a main tool because the choice is always underdetermined by data and because relevant data from successful grammars for other languages can be collated [AT 41]. Though both ‘unrealized goals’, descriptive and explanatory adequacy are crucial at every stage of understanding linguistic structure [AT 36, 46]. For Chomsky, a theory of language can in fact, ‘be regarded as a hypothesis about the language-forming capacity of humans and language learning [AT 37]. We can formulate the Chomskyan paradigm by keeping the following legacies in mind:

I. Linguistic theory is concerned primarily with an ideal speaker-hearer in a completely homogeneous speech community

II. The second major legacy of the half a century of generative linguistics has been the ‘Reinstitution of the hypothetic-deductive method’

III. Mutually contradicting revisions within the Chomskyan paradigm

IV. Contradicting models of descriptive and explanatory adequacy have become the leading ideas of minimalist program

Some events change the history, some just change the way a person sees that history, and it is not always easy to tell the difference. But Noam Chomsky has changed our perspectives of linguistics, serves as a standpoint to speculate that faculty of language is unique to the human species. This implies that there are human-specific biological changes that lie at the basis of human language. However, it is not clear what the nature of such changes is, and how they could be shaped by evolution.

Part-II

Empiricist versus rationalist approach:

1. Empiricism: an empiricist approach to language is dominated by the observation of naturally occurring data, typically through the medium of the corpus. For example, we may decide to determine whether sentence x is a valid sentence of language y by looking in a corpus of the language in question and gathering evidence for the grammatically, or otherwise of the sentence. Empirical Problems of Language Acquisition are; Imitation, Reinforcement, Analogy and Motherese etc… The American structural linguistics was [i.e. Bloomfieldian Linguistics] entirely developed based on empirical procedures. Interestingly, this particular theory of Linguistics has predominately dominated the linguistic intellectual world for half a century especially the Indian Linguistics.

2. Rationalism: rationalist theories are based on the development of a theory of mind and have as a fundamental goal of cognitive plausibility. In the case of linguistics, the aim is to develop a theory of human language processing, but actively seeks to make the claim that it represents how the processing is actually undertaken. Chomsky has provided extensively generated and substantial amount of arguments in order to understand how far he was influenced by cognitive psychology in the development of a Theory of Transformational Generative Grammar. This theory was emerged as an alternative to Bloomfieldian Linguistics, subsequently, to the Behavioristic theory as well. It is very apparent to note that, Chomsky has disproved the philosophical and methodological realities of the American Structuralism.

in this opposition between the methodology of confining research to observable facts and that of using the observable facts as clues to hidden and underlying laws, Chomsky’s revolution is doubly interesting: first, within the field of linguistics, it has precipitated a conflict which is an example of the wider conflict; and secondly, Chomsky has used his results about language to try to develop general anti-behaviorist and anti-empiricist conclusions about the nature of the human mind that go beyond the scope of linguistics.

His naturalistic approach to the study of language contributed to a shift of thought in the area of philosophy of language and mind. He was first to see the connection and dependency between the structure of language and the structure of human mind. This is what Chomsky has tried to establish the theory of Transformational Generative Grammar. This grammar has built up mainly by focusing the following hypothesis;

1. What constitutes knowledge of language?

2. How is knowledge of language acquired?

3. How is knowledge of language put to use

It is very evident to quote Searle here “Chomsky’s work is one of the most remarkable intellectual achievements of the present era, comparable in scope and coherence to the work of Keynes or Freud. It has done more than simply produce a revolution in linguistics; it has created a new discipline of generative grammar and is having a revolutionary effect on two other subjects, philosophy and psychology. Not the least of its merits is that it provides an extremely powerful tool even for those who disagree with many features of Chomsky’s approach to language. In the long run, I believe his greatest contribution will be that he has taken a major step toward restoring the traditional conception of the dignity and uniqueness of man” [by John R. Searle: June 29, 1972]. This quote makes every one of us to realize the importance of Chomskyan Linguistics in the Indian context also especially in the field of language studies. Since India happens to be a multilingual country in which linguistic conflict persists for ever between dominated versus dominating languages. According to Chomsky, the very fact of linguistics is to account for the speaker’s understanding of the internal structure of languages [i.e. Universal Grammar] that justifies every language is equally potential. At the same, it would able to discover the parametric fixation of every given language i.e. re-evaluating the linguistic prehistory of India.

Part-III

Why did not Indian Linguists follow Chomsky?

In the 19^th and 20^th centuries, Western scholars began to study languages that were hitherto unfamiliar to Europeans and most North Americans. Description, not prescription, became the goal of those who were seeking to write grammars for those previously unrecorded languages. Because of this development, linguists revolutionized the study of Language. By the 1930s, a strong tradition of descriptive linguists stood in opposition to the traditional prescriptive approach.

In case of Indian languages, the Christian missionaries started analyzing Descriptive Grammars for Regional/tribal/indigenous languages during colonial and post-colonial periods. This linguistics school of thoughts influenced very effectively on the budding linguists who took linguistics as their profession in India. Apart from this, the aims of Indian linguists were to understand very fundamental issues relating to genetic affiliation of language families, typological similarities and dissimilarities among Indian languages. They wanted to demonstrate and establish that the linguistic autonomous of the Indian languages. Indian linguistic tradition firmly decided that Sanskrit is the mother of all the Indian languages genetically. The grammatical model for Indian languages was once again Sanskrit. This never paved the way to create an alternative grammatical model for Indian languages except Tamil Grammar i.e. Tholkappiyam. These arguments can be elaborated in specific conditions by keeping the following views:

1. Genetic classification:

Linguistic typological studies became very necessary to study of all the Indian Languages linguistically. It was felt very strongly that the classification of these languages according to their structural features and genetic affiliation was needed. This particular linguistic approach was aiming to describe and explain the common properties and the structural diversities of the Indian Languages in particular and the world's languages in general. These Linguistic typological studies were basically dealt with the issue of comparing within-languages and across Languages. These observations became as tools of Linguistic evaluation. With these results Indian linguists were able to identify the various language families based on the distribution of structural patterns among the languages. These were the contributing developments in deciding the genitival factors of Indian linguistics in specific and world linguistics in general. In order to decide that how two languages are genealogically (genetically) related in terms of their structures. And what are the linguistic possibilities were available to establish genealogical relations among languages to reconstruct their common ancestor. Say, for instance, Proto-Dravidian, Proto-Indo-European etc. such considerations lead further to interdisciplinary cooperation with archaeology (the physical record), anthropology (the cultural environment), and population genetics (biological inheritance).

2. Summer School Influence on Indian Linguists:

Soon after the political independence of our country, it was inevitable to prepare an intellectual community. During this period, some short term courses were conducted for teaching linguistics, a series of summer school were conducted by Deccan College, Pune and other premier Linguistics Institutes of India. These programs were sponsored by Rockefeller Foundation and American Linguistic society; this was the beginning of Indian Scholars’ career as Linguists. The Scholars like M B Emeneau who were participated in these training courses were received their training with Anthropologist Edward Sapir, who is specialized in American Structuralism. Subsequently Indian linguists also got their training in American Structuralism i.e. Bloomfieldian Linguistics.

Christ missionaries who were belong to British Raj and European continent had already started analyzing Indian Languages in Comparative and Historical Linguistic Perspectives. Colonization brought Europeans into contact with a wide variety of Asian Languages. These Scholars compiled word lists in many languages and used them in language comparisons. Robert Caldwell’s pioneering and path-breaking work on Comparative Grammar of South Indian Languages was the inspiration for this work. That certain Languages were related to one another became gradually appreciated, over the decades, this came to be established on increasingly firmer footing as techniques were developed and honed. Ultimately this led to the establishment of the Comparative Method. And all these colonial Scholars were trained under the Neo-Grammarian School. The challenges before these Scholars were to understand and analyze the languages of India in specific and languages of South Asia in general.

At other hand, simultaneously, scholars like Dr.S K Chatterji, Ramaswamy Aiyar, Dr. S M Katre, Dr. T P Meenakshisundaram Pillai, Dr. G S Gai, in Karnataka, Dr. T N Sreekantaiya, Dr. Narasimhia, the first generation of scholars were emerged. By now, considerable research had been undertaken to bring to light the history of the development of the Dravidian and Indo-Aryan Languages. Interrelated characters of these languages and other important linguistic aspects were developed in the due course that motivated to realize the typological aspects among Indian languages.

With the result of this scholarship, their orientation and summer schools, the theoretical orientation of Indian linguistics was established to understand the empirically based explanations that anchor the facts of linguistic similarities and dissimilarities among the languages. Indian linguists were committed to exploring the integration of linguistic structure and language use, recognizing both as essential to any explanation of how languages come to be as they are. And further, this was concentrated on Structural analyses that involved typologically, genetically, and areally diverse languages. And this was focusing on phonology, morphology, syntax, and discourse of the languages as well as the interactions among these levels. At this time Noam Chomsky was emerged as a linguist, and gave a unique dimension to language study that revolutionized linguistics. Since for Indian linguists, this has been the period of intensive descriptive and comparative activities for Indian linguists. There fore, they could not accept any new modals for understanding languages.

3. Anti- behavioristic/ Bloomfieldian Linguistic Approach:

He rebelled against the habitual formulistic equations, which reduced human language to a particular behavioristic pattern. Chomsky changed the direction of linguistics away from empiricism and towards rationalism in a remarkably short space of time. Consequently, this has revolutionized linguistics in term of analysis and perception of a language. In doing so, he apparently invalidated the corpus as a source of evidence in linguistic enquiry. He suggested that the corpus could never be a useful tool for the linguist, as the linguist must seek to model language for competence rather than performance. Competence [implicit] is best described as our tacit, internalized knowledge of a language. Performance [explicit] is external evidence of language competence, and is usage on particular occasions when, crucially, factors other than our linguistic competence may affect its form. This led into the epistemological debate on the orientations of linguistics. Chomsky has substantiated this view with his review of B.F. Skinner’s “Verbal Behavior”, in which he questioned the behaviorists’ approach to the study of language and behavior. In Chomsky’s view, (1959) language is not solely a set of habits developed in the process of conditioning but an innate predisposition of mind/human. This intellectual debate may allow us to generate different versions of empiricist and rationalist approaches. Philosophers argue that it is only epistemic status/philosophical stance regarding [language] sense of experience of any given thing. In Chomsky’s mature theory, as expounded in Aspects of the Theory of Syntax (1965), the aims become more ambitious: to explain all of the linguistic relationships between the sound system and the meaning system of the language. To achieve this, the complete “grammar” of a language, in Chomsky’s technical sense of the word, must have three parts, a syntactical component that generates and describes the internal structure of the infinite number of sentences of the language, a phonological component that describes the sound structure of the sentences generated by the syntactical component, and a semantic component that describes the meaning structure of the sentences. The heart of the grammar is the syntax; the phonology and the semantics are purely “interpretative,” in the sense that they describe the sound and the meaning of the sentences produced by the syntax but do not generate any sentences themselves.

Part – IV

Conclusion: Individuals interest in Chomskyan Linguistics

This is very much true that Chomskyan impact has not been there on Indian minds. At the same time, it cant’ be denied, there was an effort initiated by many of the budding linguists, who were influenced by Chomsky at the individual level in the mid of 20^thcentury. Linguists like Prof. Agesthialingom, Annamalai University, Prof R.N Srivatsava, University of Delhi, and Prof A K Ramanujan [who did PhD in Generative Grammar on Kannada] of course, who have not been able to institutionalize in full fledge the Chomskyan modal of linguistics in India.

These scholars’ efforts were confined to PhD dissertations and close-door seminars. However, we may regard this effort is a very important one as far as Chomskyan Linguistics is concerned in the Indian context. This initiation has made a very big impact on up-coming linguists in India at the end of twentieth and at the beginning of the twenty-first century. Notice that this whole process of development of linguistics school of thoughts in India took place with various influences. Universities like JNU, University of Delhi, CIEFL, IIT’s, Bhartiyiar University, and other few instaurations have taken Chomskyan Linguistics into consideration to some extend for language studies. This linguistics program gradually led to design the methodology for the description and analysis of Indian Languages in computational Linguistics. The very sad thing is, none of universities of Karnataka were never tried to have Chomskyan Linguistics, neither part of their curriculum nor at the individual level even of this day. Interestingly, various researches have been done on Kannada by adopting Chomskyan modal, outside the Karnataka and India as well.

This could be realized based on the above discussions, Chomskyan modal has not been influenced on Indian minds, because, the kind of training, the first generation linguists received, consequently, the initiation took by the responsible professors of Linguistics of the various universities of India during the development of Indian Linguistics School of Thought. It must be noted that Chomsky is one of the greatest linguists of the twentieth century. His contribution to linguistics matters in the history of world Linguistics.

References

1. Agesthialingom, S. 1967. A Generative Grammar of Tamil: A Fragment of Tamil Syntax. Annamalai University, Annamalainagara

2. Bloomfield, L. 1963. Language. [Reprint] Motilal Banarsidas, Delhi

3. Burrow, T. 1968. Collected Papers on Dravidian Linguistics. Annamalai University, Annamalainagara

4. Burrow, T. and Emeneau. M.B 1984. A Dravidian Etymological Dictionary. [second edition] Clarendon Press, Oxford

5. Caldwell, R. 1976. A Comparative Grammar of the Dravidian or South Indian family of Languages. [Reprint] University of Madras, Madras

6. Chomsky, Noam. 1957. Syntactic Structures. Mouton & Co. The Hague

7. Chomsky, Noam. 1959. Review of B F Skinner, Verbal Behavior, in Language 35: 26-58

8. Chomsky, Noam. 1965. Aspects of the Theory of Syntax. Massachusetts, Cambridge

9. Chomsky, Noam. 1981. Lectures on Government and Binding Theory, Foris Publications, Dordrecht

10. Emeneau. M.B 1954. Linguistic Prehistory of India, Proceedings of American Philosophical Society 98:282 -89

11. Emeneau. M.B 1956. India as a Linguistic Area, Language. 32:3 -16

12. Katre, S. M. 1957. The Language Project at Deccan College, Indian Linguistics 18:197 – 224

13. Lyons, John. 1973. Chomsky. [sixth impression], Fontana/Collins

Neil Smith, 2000. Chomsky: Ideas and Ideals, Cambridge

Language Endangerment: The Fate of Indigenous Languages [A Theoretical Approach] Dr. Meti Mallikarjun

2011-02-24T07:07:00.000-08:00

Language Endangerment: The Fate of Indigenous Languages

[A Theoretical Approach]

Dr. Meti Mallikarjun

Part - I

1. Introduction:

Language loss has been a reality throughout the history. But irony is, the loss of language is of no great moment either for science or for human intellectual life. It is very evident that these ideas are very wrong and that language loss is a serious matter or it is a socio-cultural shock. However, it is often heard that many of the native languages which are seriously imperiled across the world.

Language shift which is defined as the process by which members of a community in which, more than one language is spoken abandon their original language in favor of another (Tsunoda 2004). Here is an attempt to understand something of the death of indigenous languages and culture as a historical process and sociolinguistic perceptions of language endangerment in India. Language shift and death have long been a topic of discussion among sociolinguists, linguists, language planners, educators, and others. The result has been an extensive literature about the causes, processes, symptoms, and results of language loss and death (Denison 1977; Dorian 1977, 1980, 1981, 1987, 1989; Gal 1978; Skutnabb-Kangas 2000).

Primarily language shift is defined as the switch of L₁and L₂. After that primary language shift a dominant second language is used in most domains of life, instead of mother tongue. The switch from one’s mother tongue to another language in most domains is, according to Sasse [1992:10 - 13], always triggered by some change in the external setting, in the environment of a linguistic community. Part of that change in the external setting is a new or changed contact between the linguistic community that shifts from its traditional mother tongue to the language of another linguistic and cultural community. As a result of new sociolinguistic contact, there will be a change in the attitudes towards their mother tongue. Their mother tongues are restricted to very few domains i.e. home domain.

The dominant language is predominantly used in all the other functional domains in which the mother tongue was supposed to be used earlier. In this is process, where languages are at extinction. It can be said that linguistic groups that have become minorities because of their Politico-economic and cultural subordination. This condition is a final stage of language death. But it is very interesting, linguistic group that has sprung up in response to the challenges posed by the erosion of the world’s linguistic diversity.

This paper goes on to analyze some of the issues and dilemmas confronted by minorities, the crisis in the context of Indian situation, paying special attention to the challenges are confronting by indigenous languages. These challenges may lead more ethical and more relevant research. Each case raises a different question therefore, Indian case has to situate separately, that can’t be generalized based on modals that are available outside India. India is extraordinary for its linguistic and cultural diversity. According to official estimates, the country is home to at least 400 distinct tongues, but many experts believe the actual number is probably around 700. But, in a scenario replicated around the globe, many of India's languages are at risk of dying out. The effects could be culturally devastating. Each language is like a key that can unlock local knowledge about medicinal secrets, ecological wisdom, weather and climate patterns, spiritual attitudes, and artistic and mythological histories. Efforts to save minority Languages from extinction and foster a deep sense of community may compel to develop a stringent language policy for minorities. It is felt that unless drastic measures are taken to preserve and promote them, all minor languages might be abandoned in favour of dominant languages in the next century. It is already discussed that throughout human history, the languages of powerful groups have spread while the languages of smaller cultures have become extinct. This occurs through official language policies or through the allure that the high prestige of speaking dominant language can bring.

These trends explain, for instance, why more language diversity exists in India than on the entire world, which has a long history of large states and imperial powers. It is necessary to discuss to relevant theoretical issues regarding language death in terms of the following aspects;

1. What it means to be an endangered (or extinct) language, how a language becomes endangered and how it can be saved. It is also addressed, what the loss of a language can mean, both for a culture and for the field of linguistics.

2. Can it be said that linguistic groups that have become minorities because of their Politico- economic subordination lack a historical context?

3. Is language shifting a language loss?

4. Is language endangerment a politicized discourse?

Part - II

2. Language Endangerment: How? Where? Why?

“A language is endangered when its speakers are using it in fewer and fewer communicative domains and/or are ceasing to pass it on from one generation to the next. Language endangerment may be the result of external developments and policies (whether military, economic, religious, cultural, or educational), or it may be caused by internal factors, such as a community’s negative attitude towards its own language.” (UNESCO P.9). On the other hand, Michael Cahill, has said, “A language is endangered when it is in fairly imminent danger of dying out”. He gives two ways to quickly recognize when a language is on its way to death: when the children in the community are not speaking the language of their parents and when there are only a small number of people left in the ethno-linguistic community. David Crystal has written on language death and gives the following common reasons why we should care for language (p. 27-66):

Linguicide – when a ruling group forbids the subjugated group to use their own language
Genocide– when a dominant ethnic group deliberately tries to annihilate another ethnic group
Natural disaster – tidal wave, severe earthquake, disastrous famine, or a measles epidemic could wipe out a group of people
Displacement – breaking up of the language community
Socioeconomic – simply by being overwhelmed with the encroaching industrialized world. The main reasons for language death today seem to be as much economic as anything.

Language vitality has been evaluated from different angles. Language vitality could be defined as a measure of the lifespan of using a language or it could also be defined as the ability a language to meet the societal needs of language use. When language vitality is less, it could lead to language shift or language death. Home and community domains are considered as the strong holds of the traditional language. Fasold [1984: 240] points out that one of the earliest signs of language shifts is the advance of one language into domains that used to be retained to the old. Language vitality refers to the overall strength of a language and the possibility of continuing it through the coming generations.

Why does a particular language pose a threat to the maintenance of another language? It is a very important question in order to evaluate the Indian linguistic situation. But the cases of language endangerment and loss are probably as old as the contact among human communities. This occurs because of unequal socioeconomic, political, and technological status. However, the real issues are the confrontation between majority and minority languages. The role of language in education and other functional domains is decided by the privileged class/ community. The dogmatic rigidity in claiming privileges and parity of their [different] language selection is also responsible factor for language shift/death [Khubchandani 1984a: 42-68]. In fact, language shift among these societies occurs more often due to social and political compulsions [Burdhan 1973]. It is often argued language shift is a sociocultural integration/diversity. On the other hand, Doshi [1972] described it in a different way, “It rejects the claim that language shift indicates the process of integration; rather than it shows the process of assimilation of people into majority cultural group”. Many linguists have developed the different hypothesis in order to understand the various levels of language endangerment process. E.g. Krauss categorizes in the following ways;

Moribund - This refers to languages that are not being taught to children as their L_1. Unless something changes, moribund languages will cease to be spoken within a generation.
Endangered- languages are those that are currently still being learned by children, but that will no longer be taught to children within the century.
Safe - languages are those that are neither moribund nor endangered – they are currently being learned by children and are safe from extinction, for the time being at least.

Many a times, the term ‘endangerment’ is perceived in both terms of endangered and moribund. Contrary to Krauss, Leonard uses the concept “extinct” it is commonly referred to understand that language is no longer used by its’ speakers. His intention is to understand this linguistic situation in terms of organism, because, an extinct species will never have a chance to resurrect themselves. Whereas, languages can be revitalized, if not all, few can be done. However, further, Leonard explains it schematically:

← Less Endangered More Endangered→

←-------------------------------------------------------------------------------------------------

↖↑↗ ↖↑↗ ↖↑↗ ↖↑↗

Widely spoken Languages Languages that are not Sleeping

languages associated intergenerationally language

Associated with marginal challenged

Powerful Groups Group

Part -III

3. The death of Sanskrit: A continuation of sociolinguistic hegemony:

From a global perspective, the trend is the same, many smaller languages are dying out due to the spread of a few world languages such as English, French, Chinese, etc. [Romaine 1989: 39] There are many pitfalls in trying to generalize on a global scale about what causes for language attrition. As it is discussed above, there are many reasons for language shift and language death. Most studies of language shift have looked at a community’s transition to the new language. But, in the case of Indian context, dealing with language endangerment is a problematic one. It is very subtle and complex phenomenon. It can’t be analyzed based on western modals alone. However, it can be argued differently. The language of Cosmopolis i.e. Sanskrit [Sheldon Pollock] plays a very important role in India in the process of language shift/loss. We have always been aware of the ambience of many languages in our environment. Many languages are alive in our environment and we have always perhaps switched from one language into another unconsciously [Ananthamurthy.U.R 2009]. The 'ecologist' perspective – is a useful focus for linguists who call for measures to reverse this trend of language shift. If we value biological diversity and strive to protect it, surely it is equally important to take moral responsibility for the conservation and development of linguistic diversity.

“The status of Sanskrit is an instance of this – for close to a thousand years, this prestigious language was the chief vehicle of the (exclusionary and undemocratic) transmission of knowledge; however, today it is this language, rather than the less prestigious Prakrits, that is dead. As Sanskrit-speaking ruling classes could only capture the public domain, the centuries of its dominance had no permanently crippling effect on the less prestigious Indo-Aryan, Austro-Asiatic and Dravidian languages that flourished alongside it” [Ayesha Kidwai 2008]. This Sanskrit is still alive implicitly spreading across India into the languages and cultures. So Sanskrit did not die. It grew, it developed and it gradually split into Hindi, Marathi, Guajarati, and the other Indo-Aryan languages, to some extent, Dravidian languages too, and it is still with us under those guises. There's something a bit odd about lamenting the death of Sanskrit language when it has in fact taken off like this. Given the existence of modern Indo-Aryan, why be upset that Indians don't speak Sanskrit? Speaking Indo-Aryan pays homage to their Hindu-Vedic heritage, without requiring them to have frozen their culture as it was in one place and time. Thus, language shift involves bilingualism [often with Diglossia] as a stage on the way to monolingualism in a new language. E.g. Hindi has got several dialects, Bhojpuri, Maithili, Awadhi so on so forth. The fact is, these varieties of Hindi have never been used in the domains like education, administration, mass-media, literature [there may be some exceptions] and other public domains. The Sanskritized Hindi i.e. Khariboli took over their place. This new avatar of Sanskrit is the revitalization of old Sanskrit. It also rejects the claim that Sanskrit is the dead language. Standardization is nothing but Sanskritization of the Indian languages, it is not a new practice, and it has been there throughout the history i.e. sanskritizing the nation. In my opinion, when Mahatma Gandhiji suggested, making Hindustani as an official link language, instead of Hindi, there was a lot of resistance to it. Hindustani is a combination of Hindi and Urdu, in which Sanskrit had no place. It would have been a definite move to dehegemonizing the Sanskrit.

Sanskrit established a clear-cut dichotomy among Indian languages like ‘Marga’ [The world of Sanskrit] and ‘Deshi’ [Indigenous Languages]. This can be dealt with reference to Kannada. Unfortunately these dichotomies are used as the qualifying characteristics of standardized variety of language, which results in creation of vernaculars [i.e. Native Languages] and Cosmopolis [i.e. Sanskrit]. Ananthamurthy.U.R [2009] describes it in an optimistic way, Vernacular has always had its advantage and use despite the power of the language of Cosmopolis – Sanskrit in the past and English in our times. It is very evident that, it is a kind of prevailing sociolinguistic hegemony on Kannada language and culture. It can’t be considered as an advantage.

There has been a strong resistance throughout the history of Kannada language and culture in order to dehegemonizing Sanskrit. As a result, the sociolinguistic hybridity has been developed by our various poets through their work. E.g. a great Kannada poets like Pampa, Andayya, Nayashena, Kumaravyasa and Vachanakaras [mystic poets], by combining, marga and deshi, is also a kind of resistance to the Sanskritized Kannada. The concept of ‘hybridity’ is important in understanding the multiplicity of language practice. “This concept is inspired by the work of Bakhtin [1981] on the hybridity of the dialogue of languages, by Anzaldu’a [1987] on the hybridity of being the ‘borderlands’ and by Bhabha [1994] on the hybridity of the postcoloniality” [Ofelia Garci’a 2009:33]. As in views of Mohanty, “it is precisely this hybridity of language practices that is responsible for the maintenance of the many languages of the Indian subcontinent” [2009]. This fluidity in multilingual interaction demonstrates that different cultures have different ideas about the integrity of their own group in relation to outsiders. If speakers of minority language manage to find ecological niche in the majority community which is conducive to language maintenance, they may have a better chance of survival.

In many [minority] languages there are competing pressures towards (re)vernacularization and (re)standardization, which have their origin in the competition between the school and home varieties. There has always been tension between standard dialect and other regional/caste dialects. The standardization and modernization, these two tendencies which are greatly affect indigenous languages in terms of their structural and functional loss. Bernadett Biro and Katalin Sipocz, are identifying language shift in two types of linguistic processes such as; functional loss and structural loss. Language shift can involve loss of function as well as structural loss; the former means a decrease in the domains of language use, later refers to changes in the structure of the language occurring in the process of language shift. Due to the linguistic hegemony and cultural dominance of Sanskrit on Indian languages, all our indigenous languages are suffering from both functional loss and structural loss. The attitudes of Sanskrit towards the other Indian majority/minority languages can also play a decisive role in language shift. As far as functional language shift is concerned, a necessary condition for the survival of the indigenous languages would be the decrease of their functions. As far as the structural side of language shift is concerned, we can only sketch tendencies based on data provided by some case studies [e.g. B P Pandit, Sourashtrasi in Tamilanadu, D N S Bhat’s on Kannada].

As if, the provincial languages are conspiring against the India unity [U N Shing 1992], Suniti Kumar Chatterji [1943] made a statement such as, “we feel that we ought to have a common language for the whole of India as symbol of common Indian Nationality”. It is also of the opinion, very clearly felt by the language planning commission in a 1957, it was discussed by Sumathi Ramaswamy [2007] in her paper, “It is clear, however, from the report submitted by the Commission a year later in November 1957, that it saw its task as being more than just pedagogical, for at stake was the very survival of the emergent nation. The Commission was fiercely anxious about 'the growing fissiparous tendencies and linguistic parochialism which are jeopardising the political unity of the country and are rocking the very foundations of our freedom'.' A decade of linguistic jealousy and bitterness had marred the joys of independence; there had been much squabbling within the nation over state boundaries and territories; and Hindi, the proposed official language of India, had been found unacceptable by large numbers of its people. Everywhere, 'regionalism' and 'linguism' were on the rise. The Commission's solution to these problems was clear-cut: to put Indians on a good and steady diet of Sanskrit by making its study compulsory in schools, and by instituting it as the official language of the nation. Sanskrit was ideally suited for this role, for it was the 'Supreme Unifier' (p. 201) and the 'Great Unifying Force' (p. 81). 'The Indian people and the Indian civilization were born ... in the lap of Sanskrit' (p. 85). It is 'in our blood' (p. 81). It is 'the breath of our nostrils and the light of our eyes' (p. 87). Mixing its metaphors, the Commission also variously described Sanskrit as 'the bed-rock' of Indian existence, the 'main thread which runs through the entire fabric of the cultural life of an Indian' (p. 102), and the anchor that keeps the youth of India from losing their 'cultural moorings' (p. 51). 'If the binding force of Sanskrit [is] taken away, the people of India would cease to feel that they were parts of a single culture and a single nation' (p. 70). So, by restoring Sanskrit back to its citizens, the nation, too, would be restored, and its troubled waters calmed. For Sanskrit, it was declared, brings a 'symphony to our life' (p. 84).” These views signify the linguistic chauvinism and fanatic attitudes towards Sanskrit and its religion. In my opinion, they are merely slogans and emotional bursts. It is quite true; they are also conspiring to establish the hegemony of Sanskrit with the sanction of India constitution. Even otherwise, the continuity of Sanskrit is spread over across the other Indian languages and cultures in terms linguistic structure, functional usages and imbibed in cultural practices. This is to be considered a greater damage to all the indigenous languages of Indian subcontinent.

Part -IV

4. Language Policy: The fate of indigenous languages

Language policy plays a very vital role in the building of a nation. Nation is not a single entity. Plurilingualism and pluriculturalism are the qualifying characters of the nation like India. Languages are equal, yet language hierarchies prevail. The fact is, not all languages have equal access of having their languages/ varieties in education [Ofelia Garcia, Skutnabb-Kangas 2009]. However, it is often felt, managing multilingualism in India has become a big task. Though, there are constitutional privileges are extended for sustaining linguistic multiplicities, many a time they are only in principle. But in reality, these safeguards are not implemented properly in order to achieve their goals. There is also accumulating evidence that language policy and language education can serve as vehicles for promoting the vitality, versatility, and stability of these languages (Phillipson 1992). Thus, this paper considers the role of language policy and language rights in education and revitalization efforts, taking up cases of indigenous languages and their vitality into consideration. However, the Indian Constitution provides many guarantees and safeguards for linguistic and religious minorities, besides overall promoting a multilingual India:

I. Articles 29 enshrines a commitment to the maintenance of India’s linguistic diversity: “Any section of the citizens residing in the territory of India or any part thereof having a distinct language, script or culture of its own shall have the right to conserve the same”.

II. Article 30 guarantees minorities the right to develop and propagate these languages (and their speakers) through education: “All minorities, whether based on religion or language, shall have the right to establish and administer educational institutions of their choice.”

III. Article 350A provides for instruction in their own mother tongues at the primary stage of education to children belonging to the linguistic minorities: “It shall be the endeavor of every State, and of every local authority within the State, to provide adequate facilities for instruction in the mother-tongue at the primary stage of education to children belonging to linguistic minority groups; and the President may issue such directions to any State as he considers necessary or proper for securing the provision of such facilities.”

IV. Article 345 and 120 seek to promote governance that is multilingual. Article 345, leaves a State free, through its legislature; adopt Hindi or any language used in its territory as its official language(s). Article 120 concerned permits member(s) to use his/her mother tongue w in the Indian Parliament.

These constitutional guarantees are relevant to foster India’s linguistic diversity. At the same time, they also ensure that preserving sociolinguistic pluralities of heterogeneous speech communities of India is an assurance of the protection of human rights. These provisions also uphold the socio-cultural values and ethno-linguistic vitalities. Even though, this has very serious consequences in education, “as the smaller a language, the more likely it is to be dismissed as “primitive” and incapable of further development so that it may come to bear the weight of modern human knowledge and intellectual discourse. Responding to this implicit classification, speakers therefore ‘choose’ not to access education in their mother tongue(s), because that choice will disadvantage them in the not-so-long run” this argument proves that, people who belong to tribal/minority communities will never have a chance to choose their choice. Language rights may be necessary condition to spread primary education in India is to improve quality of life to build human capital and ensure rapid economic growth. While supporting the minority languages, it is necessary to consider the way in which and the purposes for which they are used are crucial for maintenance of minority languages. The laws may ignore or subverted by the state on some administrative, financial or political reasoning, which is made possible by the way laws are formulated so as to permit administrative laxity and contingencies [Skutnabb-Kangas 1998]. This can be made it very clear by looking at three language formula; and its paradoxical stands also. As it is discussed, “Education holds the key to development and progress. Therefore, in multilingual India, language is the defining criteria for the evolution of societal growth. The three-language formula was a strategy to cover all linguistic groups in the country". The main problems in the implementation of Three Language Formula are found to be the following:

I. The formula does not provide a place for such mother tongues that are different from the Regional Languages

II. There is dissonance between the Constitutional directive to use mother tongue in primary education (Article 350 A) and the languages prescribed in TLF (NPE: 1968, 1986), particularly as the first language in schools.

III. It does not allow flexibility in the choice of language and gives primacy to the interests of the State ignoring the interests of individuals.

IV. It does not address to the problem of offering classical languages for choice.

V. The motivation assumed in TLF for learning MIL by students in the Hindi States is inadequate [quoted from Jennifer Marie Bayer 2005].

5. Is Multilingualism stable in India?

How do we implement the Constitutional Provisions of protecting language rights of the minority and minor language speakers? In what way we match between home language and school language? The home languages are important, as primary education up to the age of 14 is free and compulsory. How the language planning and language policy are to be designed? What are the ways and means we have to find out in order to protect the sociolinguistic plurality of India? In multilingual India, language is the defining criteria for the evolution of societal growth.

In raising these questions; I have in my mind that multilingualism is a fundamental value in today’s world. Preserving and maintaining the core values, cultural entities, ethnic identities and linguistic diversities of Indian multilingualism is a very big challenge. The several reasons are responsible for this crisis. Due to the socio-political developments, Indian multilingualism has changed in its nature. The traditional Indian multilingualism was a combination of mother tongue, [i.e. tribal/ethnic language] regional language [i.e. Kannada in Karnataka, Tamil in Tamil Nadu etc] and link language or whatsoever. But what sort of multilingualism, we have in Indian Today? Thus, is multilingualism stable in India? This question remains without an answer. Apart from constitutional provisions, language rights, education and economic benefits, we are still in dilemma, what is a stable bi/multilingualism? Therefore, we have to give up the slogan that “bi/multilingualism is a norm but monolingualism is an exception in India”. Of course, I do agree, almost every Indian is a bi/multilingual in India. My contention is bi/multilingualism is not stable India; it is constantly changing in its nature.

As in the table, it is shown, the 1991 Census concludes that the “Languages” spoken in India number 114, even though the raw data of language names collected by its enumerators totaled 10,400,. The 2001 Census, on the other hand, from the much smaller set of 6661 raw language names returned, arrives at a figure of 122.

Table: From Raw Language Returns to Languages

Census	Languages	Languages after	Mother tongues	Languages
	Returned	Rationalization	after classification
2001	6,661	1635	122	234
1991	10,400	1576	216	114

[Sources from Ayesha Kidwai, The Marxist: Volume XXIV, No. 2: April-June 2008]

As a consequence of the decision to include only those languages that have more than 10,000 claimants, many tribal languages simply vanish, given that Adivasi and North-East tribal communities are small (together they constitute a mere 2.1% of India’s population). Moreover, disparate languages end up as grouped under one Language. For example, more than 50 languages, including Chhattisgarhi, Bhojpuri, and Garhwali, are grouped under the Language Hindi, even though 33,099,497 Bhojpuri speakers, 13,260,186 Chhattisgarhi speakers, and 2,267,314 Garhwali speakers told the Census enumerators that they speak they do not speak Hindi. Maithili speakers, however, strike it rich: the 2001 Census lists it as a Language for the first time in three decades – but this is only because their language was included in the Eighth Schedule of the Constitution in 2003 [Ayesha Kidwai, The Marxist: Volume XXIV, No. 2: April-June 2008].

6. Standardization, Modernization and Diglossia: the status of linguistic diversity

Tribal languages and other minority languages are not institutionally supported for their communicative functions. And also, they have no written literary tradition and no accessibility to technology and science. In any of these domains, equal potential and access is not extended to them. Language revitalization and maintenance are and have always been political action. Because, Language policies are always discriminatory, favoring to some privileged class/communities. It is quite true that constitutional support and rights are extended to them in order to maintain their languages. Practically, they are not in favor of minority languages. The possibility of recasting the communities’ interests and perspectives are never taken into consideration in order to achieve their aspirations.

“The processes at work in standardization and hierarchies of styles and genres also give rise to what Bourdieu calls legitimization and authorization. Both these turn on how language is socially evaluated. Legitimacy is accorded to selected ways of speaking or writing in that they are recognized by other producers, by the dominant classes and by mass audiences” [Bourdieu 1993, 331; Garnham 1993]. Differences in social and economic position tend to be reproduced in unequal knowledge of legitimate language, which in turn reinforces constraints an access to power. However, Censorship, authorization, and the reinforcement of the dominant languages are all traceable to the pervasive effects of power [Gal & Irvine 1997, Lind storm 1992].

Standardization and modernization are a politicized discourse. “Standardization of languages can be regarded as a legitimizing activity expanding its institutional order through a ‘programmed course’ in socialization” [Berger and Luckmann, 1966, quoted by U N Singh 1992].

According to Fishman [1974], “the social context of language modernization is most commonly discussed in terms of (a) the growing identification with the standard version of the national language on the part of the general public, (b) the increased accessibility of all varieties within the speech community, (c) the more rapid diffusion of linguistic innovations and status markers, resulting in repertoire continuity rather than discontinuity across classes”. This linguistic inequality leads to the mismatch between home and school languages. This tendency reinforces to neglect the mother tongues of the tribal and minorities as well. As a consequence, linguistic assimilation takes place, in turn; this forces the tribal/ minorities’ children into subtractive language learning in a form of submersion education in the dominant language. Institutions like education must promote mother tongue education in the multilingual situation.

Fishman [1971] divides all the multilingual developing nations into three clusters: nations with several Great Traditions, nations with one Great Tradition and nations with none [Quoted by Dua. H.R: Hegemony of English]. Sanskrit took-over every tradition into its account, considering that there is only one great tradition in India [i.e. Sanskrit]. As a result, Sanskrit is considered the only language of knowledge, philosophy, literature, great tradition and resource of vocabulary. Due to its monistic attitude, it imposed its monistic realities on all other indigenous languages. As a consequence, linguistic homogeneity was developed instead of sociolinguistic heterogeneity. It is another way of leveling the diversities and nullifying them in the domains of socio-cultural milieus. The knowledge systems and intellectual diversity was also integrated into Sanskrit tradition.

Characterizing linguistic codes in terms of ‘High’ and ‘Low’ is another way of differentiating sociolinguistic and cultural hierarchy. This dichotomy is linguistically called as Diglossia. It is not just a linguistic reality, it is a sociolinguistic attitude. Primary speech varieties with localized or restricting domains as ‘Low’ [i.e. colloquial Kannada] and superposed varieties enjoying access wider or enlarging domains as ‘High’ [i.e. Standard Kannada]has led many investigators to attribute ad hoc values to diverse codes available in a community. Such studies focusing on language attitudes generally rate primary speech as conceptually 'deficient* and sociologically as 'deprived'. This raises certain issues of fundamental nature, such as how does language structure reality. How far do the differences in speech behavior reflect differences in adequacy as opposed to acceptable variation! In what manner do the 'high brow' values of speech - uniformity, precision, elegance, purity of form, allegiance to literary tradition, elaboration of language through coinage of new terms - actually meet with the demands of adequacy and effect in everyday life communication in a society? (Khubchandani 1981).

The relationship between Kannada-Sanskrit and Kannada-English is also a Diglossic situation. The former is dealing with standardization whereas later one is dealing with modernization. The hegemony of both Sanskrit and English is imposed on Kannada. As a consequence, Kannada has to struggle with both Sanskrit and English in order to retain its structural and functional usages. In the formalized communication, and in the domains like literature, criticism and other discursive writings Standard Kannada [i.e. Sanskritized Kannada] is preferred. On the other hand, English is preferred in the domains like Science, Technology and Law. The similar situation can find in Hindi, which interface with Sanskrit alone, “those bilingual speakers belonging to the North-Central region (characterized as the Fluid Zone, cf. Khubchandani 1 972a 1978) who retain their regional or caste dialects either of Western Hindi or of altogether different languages of the region (such as Pahari, Lahnda, Panjabi, Rajasthani, Awadhi, Chhatisgarhi, Bihari) for informal communication within their speech group, but prefer to use Khariboli (standard Hindi) for formalized communication. In this diglossia situation, these speakers think of Khariboli as having a more prestigious role than their native speech, which has a casual use. They regard their native speech habits as mere substandard variations of the all-powerful standard Hindi [Khubchandani 1981].

The distinctions between Standardized Kannada [i.e. Pure, high, powerful, elegant and standard variety] and Dialects [i.e. impure, low, powerless, non-standard, corrupted variety, substandard] is big split. As a result, caste/regional dialects are at the tip of extinction. It leads not merely ironing-out the dialects alone; it also leads to the cultural loss.

7. Conclusion: Why language maintenance is needed?

It is always debated across the world; will languages survive in increasing globalization? Do dialects of those languages survive among native speakers? Are the indigenous speech communities of India still surviving today? In what capacities are they surviving? Do these tongues have a future? These are the common apprehensions are always taking place among Indians.

Economic and social pressures are a capital factors in the process that leads a language to fall into disuse. For the economic, political, social, and educational benefits, speakers of minority languages assimilate to the local dominant language. However, a number of Indian communities are striving to revive their indigenous languages, or to foster its widest possible use, and to preserve it against the perspective of extinction. E.g. Kannada dialects have so far resisted the pressure of Sanskritized Kannada, and succeeded in preserving a wide use. The future of these tongues depends on the will of their speakers to maintain their use. Judging by the strength of their identity feeling, which commands this will, it seems that some, at least, of the languages that coexist with widespread languages might survive for some time. Languages and dialects spoken in Karnataka are not threatened by globalization. But they are threatened by standardized Kannada itself. Due to the Kannada hegemony, linguistic minorities and minor languages in Karnataka are also suffering and increasingly become disuse. It is quite true that in an era of globalization and increasing cross-cultural contact, it is necessary to explore the existential and communicative status of minority and indigenous languages. The fact is, Socio-cultural and politico-economic factors also supporting for language shift.

On the other hand, it is realized that, as far as Indian linguistic situation is concerned, it is not directly affected by globalization; increasing globalization concerns international commercial relationships rather than private communication. Of course, language has a greater role in the process of globalization. It is unlikely that dialects, which are constantly used in oral exchange, will be ousted by literary languages [e.g. Standard Kannada, Khariboli-Hindi, this is the case with all the major Indian languages], which is not spoken as a common conversation language in any part of the given speech community.

Languages represent vast storehouses of human knowledge. Most languages are not written down, but live only in the memories and cultural practices of human communities/groups of people who over millennia have devised unique systems of survival in difficult circumstances. Human languages are catalogs of plants, animals, insects, people’s stories, weather patterns, diseases, social paradigms, songs, jokes, aphorisms, strategies for war and peace, practices of trade and negotiation [Benjamin B. Sargent 2008]. A small culture also carries within itself the potential of contributing to the larger ethos. Every culture, irrespective of being big or small, serves as a bridge between others and as an instrument of interaction which is humanly universal [Pogcnik 1986 quoted by L. M Khubchandani 1997].

Thus, it is argued, India has several Great Traditions, but Sanskrit is only considered as the Great Tradition. Other indigenous languages and their socio-cultural values, beliefs, ethos, and ideals constituting the world-view are not considered relevant to the characterization of tradition. It is another way of devaluing the local and small traditions. Non-linearity formation of Indian history is a strong witness to the process of leveling of sociolinguistic diversities and differences of India. Though, it is often felt, India is a country of long survivals [Kosambi]. The importance of small languages/cultures is also being discussed by various linguists. E.g. Fishman (1982) elaborates on treating ethno-linguistic diversity as a worldwide societal asset. Profiles of small cultures can provide a lot of insights into the probing of such questions as how to channel the concerns of ethnic identity in a positive and sublime manner to enrich the nation’s heritage, instead of provoking linguistic and religious conflicts between majority and minority cultures and languages, or accepting the assimilation of small cultures into the dominant cultures. [L. M Khubchandani 1997: 108].

The importance of language diversity can also be remarked from a historical point of view. Today’s languages consist in huge parts of remnants of old, dead languages, such as Latin [Sanskrit in case of India]. Those dead languages survive in modern languages in form of borrowings, or leave us some structural or morphological features. This fact not only contributes to a lexical variety, but also allows us to investigate the exact processes a language has undergone from its beginnings until today. The history of a language is closely linked to the history of its speakers. The knowledge of when a certain feature first appeared in a language and from which foreign language it was taken makes it possible to reestablish the genealogy of a nation [Andre Horak]. This is another reason why the maintenance of language diversity is important. When speaking of languages, we should not only focus on so-called official (standard) languages. Moreover, dialects can also have the function of identification and are therefore to be treated the same way as languages. ‘The boundary between dialect and language is arbitrary, dependent on sociopolitical considerations […]. Dialect death is language death […]’ (Crystal 2000: 38). Although the argument that language helps to keep one’s identity is evident, the consequence of dialect death is remarkable and can be noticed in the fact that people have always tried to collect and compile old words and regional tales (often in dialect) containing rural expressions [Andre Horak].

Varying between boundaries of languages, dialects, cultures, or speech varieties in Indian subcontinent can only be explained in pluralistic point of view. The success of linguistic minorities in retaining their language therefore frequently defends on their ability to mobilize super-national, or informal, sources of support [Thomas Hylland Eriksen 1992:1]. Efforts to save minority Languages from extinction and foster a deep sense of community may compel to develop a stringent language policy for minorities. It is felt that unless drastic measures are taken to preserve and promote them, all minor languages might be abandoned in favour of dominant languages in the next century.

The reasons for language shift are complex, and Fishman (1964: 49) has stated that “it is currently impossible to specify in advance an invariant list of psychological, social, and cultural processes or variables that might be of universal importance for an understanding of language maintenance or language shift.” According to Crawford (1996), there seems to be no established and comprehensive theory of language shift, especially in terms of causes and varying conditions that might prevent them. As big languages spread, children whose parents speak a small language often grow up learning the dominant language. Depending on attitudes toward the ancestral language, those children or their children may never learn the smaller language, or they may forget it as it falls out of use. This has occurred throughout human history, but the rate of language disappearance has accelerated dramatically in recent years.

Reference

1. Ananthamurthy.U.R 2009 Globalization, English and ‘Other’ Languages in Social

Scientist, Vol - 37

Andre Horak, Language Death: A Theoretical Approach, Internet.

3. Ayesha Kidwai, The Marxist: Volume XXIV, No. 2: April-June 2008

4. Bayer, Jennifer Marie, 2005 Indian Languages in Education: Globalization and Cultural Territories in South Asian language review, Vol. Xv. No. 1.

5. Benjamin B. Sargent 2008 - Internet

6. Bernadett Biro and Katalin Sipocz, 2009. Language Shift among the Mansi, in Variation in Indigenous Minority languages (ed) by J.N. Stanford and D.R.Preston, Amsterdam,John Benjamins.

7. Bourdieu, P 1991 Language and Symbolic Power. Cambridge: Harvard University Press

8. Crawford 1996 - Internet

9. CRYSTAL, D. 2000. Language Death. Cambridge: Cambridge University Press.

10. Denison, Norman. 1977. Language death or language suicide. Linguistics, 191:13-22.

11. Dorian, Nancy C. 1977. The problem of the semi-speakers in language death. Linguistics, 191:23-32.

12. Dorian, Nancy C. 1980. Linguistic lag as an ethnic marker. Language in Society, Vol.9, No.1:33-41.

13. Dorian, Nancy C. 1981. Language death: The life cycle of a Scottish Gaelic dialect. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.

14. Dorian, Nancy C. 1987. The value of language-maintenance efforts which are unlikely to succeed. International Journal of the Sociology of Language, 68:57-67.

15. Dorian, Nancy C. 1989a. Introduction. In Nancy C. Dorian (ed.), Investigating obsolescence [:] studies in language contraction and death, 1-10. Cambridge: Cambridge University Press.

16. Dua, H.R. 1994 Hegemony of English. Mysore: Yashoda Publications.

Fasold, Ralph, 1984. The sociolinguistics of society. London and New York: Blackwell.

18. Fishman, Joshua. 1964. Language maintenance and language shift as a field of inquiry. Linguistics, 9:32-70.

19. Fishman, Joshua A. 1965. Who speaks what language to whom and when? La Linguistique, 2:67-88.

20. Fishman, Joshua A. 1972. The sociology of language. Rowley, Massachusetts: Newbury House.

21. Fishman, Joshua A. 1982. Whorfianism of the third kind: Ethnolinguistic diversity as a worldwide soecital asset (The Whorfianism Hypothesis: Varieties of calidation, confirmation, and disconfirmation II). Language in Society, Vol.11, No.1: 1-14.

22. Fishman. Joshua A. 1991. Reversing language shift. Clevedon, England: Multilingual Matters.

23. Fishman, J. A. 2001. Reversing language shift: The best of times, the worst of times. In Joshua A. Fishman, Can threatened languages be saved? Reversing language shift, revisited: A 21st century perspective, xii-xvi. Clevedon: Multilingual Matters.

24. Fishman, J. A. 2001. Why is it so hard to save a threatened language? (A perspective on the cases that follow). In Joshua A. Fishman, Can threatened languages be saved? Reversing language shift, revisited: A 21st century perspective, 1-22. Clevedon: Multilingual Matters.

25. Fishman, Joshua A. (ed.) 2001. Can threatened languages be saved? Reversing language shift, revisited: A 21st century perspective. Clevedon: Multilingual Matters.

26. Gal S, Irvine JT. 1997. The boundaries of languages and disciplines: how ideologies construct difference. Soc. Res. 62:967–1001

27. Gal, Susan. 1979. Language Shift: Social determinants of linguistic change in bilingual Austria. New York: Academic Press.

28. Garnham N. 1993. The cultural arbitrary and television. See Calhoun et al. 1993, pp.

178–92.

29. Khubchandani, L.M. 1 972a ‘Contact Languages of Tribals’ ICSSR, New Delhi

30. Khubchandani, L.M. 1978 Distribution of contact of languages in India. In J. A. Fishman

(ed) Advances in the Study of Societal Multilingualism. The Hague: Mouton

31. Khubchandani, L.M. 1981 Language, Education, Social Justice. Centre for Communication Studies, Pune.

32. Khubchandani, L.M. 1997 Revisualizing Boundaries – A Plurilingual Ethos, New Delhi, Sage

33. Krauss, Michael. 1992. The world’s languages in crisis. Language: Journal of the

Linguistic Society of America 68:4-10.

34. Leonard, Wesley Y. 2008. When Is an “Extinct Language” Not Extinct? Miami, a Formerly Sleeping Language. Sustaining Linguistic Diversity, ed. by King, et al. Washington D.C.: Georgetown University Press. Leman,

35. Lindstrom L. 1992. Context contests: debatable truth statement on Tanna (Vanauatu). In

Rethinking Context: Language as an Interactive Phenomenon, (ed). A Duranti, Goodwin, pp.

101–24. Cambridge: Cambridge Univ. Press

36. Mohanty 2009 Multilingualism of the Unequals and Predicaments of Education in India:

Mother Tongue or Other Tongue? In Ofelia Garcia, Skutnabb-Kangas and MariaTorres

Guzman (ed) imaging multilingual schools. Blackswan, Orient

37. Muehlhaesler, Peter. 1992. Preserving languages or language ecologies ? A top-down approach to language survival. Oceanic Linguistics Vol.31, No.2:163-80.

38. Muehlhaesler, Peter. 1993.Language and diversity Communication News Vol.6, No.4:1-3

39. Ofelia Garcia, Skutnabb-Kangas and Maria Torres Guzman 2009 (ed) imaging

multilingual schools. Blackswan, Orient.

40. Mufwene, Salikoko S. 1998a. Language endangerment: What have pride and prestige go to with it? Internet

Narayana K V. 2005. Nammodane Namma Nudi, Lohia Prakashana

42. Phillipson R 1992 Linguistic Imperialism. Oxford: Oxford University Press.

43. Romaine, Suzanne. 1989. Pidgins, creoles, immigrant and dying languages. In Nancy C. Dorian (ed.), Investigating obsolescence [:] studies in language contraction and death, 369-384. Cambridge: Cambridge University Press.

44. Sasse, Hans-Juergen. 1992a. Theory of language death. In Matthias Brenzinger (ed.), Language death [:] factual and theoretical explorations with special reference to East Africa, 7-30. Berlin and New York: Mouton de Gruyter.

45. Sheldon Pollock, 1996. “The Sanskrit Cosmopolis, A.D. 300–1300: Transculturation, Vernacularization, and the Question of Ideology.” In J. E. M. Houben, ed. The Ideology and Status of Sanskrit in South and Southeast Asia. Leiden: Brill, 197–247.

46. Sheldon Pollock. 1998a. “India in the Vernacular Millennium: Literary Culture and Polity 1000– 1500.” Daedalus 127.3:1–34.

47. Sheldon Pollock. 1998b. “The Cosmopolitan Vernacular.” Journal of Asian Studies 57.1:6–37.

48. Sheldon Pollock, 2001 The Death of Sanskrit in Comparative Studies in Society and History, Vol. 43, No. 2 , pp. 392-426

49. Shing, U .N. 1992 On Language Development and Planning – A Pluralistic Paradigm, IIAS, Shimla

Skutnabb-Kangas 1998 Language Policies and Education: The Role of Education in Destroying or Supporting the World's Linguistic Diversity. Internet

51. Skutnabb-Kangas 2000 Linguistic Genocide in Education or Worldwide Diversity and Human Rights? Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.

Sumathi Ramaswamy, 2007 Sanskrit for the Nation, in Modern Asian Studies, Vol. 33, No. 2 (May, 1999), pp. 339-381

53. Thomas Hylland Eriksen 1992 & 2001. Small places, large issues: An introduction to social and cultural anthropology. (Second edition) London and Sterling, Virginia: Pluto Press

54. Tsunoda, Tasaku. 2005. Language endangerment and language revitalization. Berlin and New York: Mouton de Gruyter. UNESCO 2001 Atlas of the World’s Languages in Danger of Disappearing. Paris:

55. UNESCO 2000. Human Rights. Paris: UNESCO, Division of Human Rights, Democracy and Peace

ಕನ್ನಡ ಜಾನಪದ: ಡಿ.ಎನ್.ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತುಕತೆ

2011-02-24T06:42:00.000-08:00

ಕನ್ನಡ ಜಾನಪದ: ಡಿ.ಎನ್.ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತುಕತೆ

DNS Bhat

2010-04-23T08:18:00.000-07:00

ಡಿ.ಎನ್.ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಉದ್ದದ ಮಾತುಕತೆ
ಸಂಪಾದಕ
ಶನಿವಾರ, 3 ಏಪ್ರಿಲ್ 2010 (04:37 IST)

ಶಂಕರ ಭಟ್

ಭಾಷಾವಿಜ್ಞಾನಿ ಡಿ.ಎನ್. ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರನ್ನು ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಲೇಖಕರಾದ ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಸಿರಾಜ್ ಅಹಮದ್ ಮಾತಿಗೆಳೆದಾಗ......

ಮೇಟಿ: ನೀವು ಮೂಲತಃ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸರಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ, ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರಿ?

ಹೌದು, ನಾನು ಮೂಲತಃ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಎಂಎ ಮಾಡಿದ್ದು. ಎಂಎನಲ್ಲಿ ಫೈಲಾಲಜಿ ಅಂತ ಒಂದು ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಇತ್ತು. ಆಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಿಟ್ಟೆಲ್ ಡಿಕ್ಷನರಿಯನ್ನು ರಿವೈಜ್ ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ತಾಯಿಯ ಸೋದರ ಮಾವ ಎಂ.ಮರಿಯಪ್ಪಭಟ್ಟರು ಒಂದು ಸಾರಿ, ಡೆಕ್ಕನ್ ಕಾಲೇಜಿನವರು ಕೊಯಮತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸುವ ಒಂದು ಸಮ್ಮರ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಹೋಗಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಲವತ್ತು ದಿನ ನಡೆದ ಆ ಸಮ್ಮರ್ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ವಾಂಸರಿದ್ದರು. ಗ್ಲೀಸನ್ ಇದ್ದರು ಪಿ.ಬಿ.ಪಂಡಿತ್, ಕೇಲ್ಕರ್, ಘಾಟ್ಕೆ ಇದ್ದರು ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಾರಣದಿಂದ ನನಗೆ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿತು. ನಂತರ ಘಾಟ್ಕೆ ಅವರ ಬಳಿ ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪಿಎಚ್.ಡಿ ಮಾಡಲು ಪುಣೆಗೆ ಹೋದೆ.

ಮೇಟಿ: ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನೀವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ನಂತರ ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದವರೆಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಬರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ?

ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರರು ಕಾರಣ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಯಾವುದೋ ಸೆಮಿನಾರಿಗೆ ಅಂತ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅವರು ನೀವು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಆಗ `ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯ ಕಲ್ಪಿತ ಚರಿತ್ರೆ' ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದೆ. ಅದರ ನಂತರ `ಕನ್ನಡ ಶಬ್ದ ರಚನೆ' ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದೆ. ಎಲ್ಲ ರೆಡಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿನ ಕುಲಪತಿಗಳು ಬದಲಾದರು ಅಂತ ಅದು ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಂತುಹೋಯಿತು.

ಸಿರಾಜ್: ನೀವು ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕಲ್ಲಿ ಬರೆದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಎಂಥ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಕ್ಕಿತು?

ಇಲ್ಲ ಯಾರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ವಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕ ಬಂದಾಗ ಚಿದಾನಂದ ಮೂರ್ತಿಯಂಥ ವಿದ್ವಾಂಸರು ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಲೈಬ್ರರಿಯ ರ್ಯಾಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ ಅಂದರು. ಅದರೆ ಅದೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಆಮ್ ಸ್ಟರ್ ಡ್ಯಾಮ್, ಎಡಿನ್ ಬರಾ, ಜರ್ಮನಿ, ಆಕ್ಸ್ ಫರ್ಡ್ ಮುಂತಾದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿವೆ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾನು ವಿಸ್ತೃತವಾದ ಸಂಶೋಧನೆ, ಅಧ್ಯಾಪನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಸಿರಾಜ್: ನೀವು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಮಾಡಿರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಲಿಖಿತ ಭಾಷೆಗೂ ಮತ್ತು ಆಡುನುಡಿಗೂ ನಡುವೆ ಇರುವ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿ ಅವೆರಡನ್ನೂ ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ.

ನಾನು ಅವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಅಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇನು ಮಾಡ್ತಾಯಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡ್ತಾಯಿರುವುದೇನಂದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡ ಎಲ್ಲರದಾಗಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಉದಯವಾಣಿ, ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಮುಂತಾದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದರೂ ಇವುಗಳ ಭಾಷೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡರ್ಡ್ ಕನ್ನಡ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಭಾಗಗಳ ಆಡುನುಡಿ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡ ಎನ್ನುವುದು ಆಡುನುಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಬರೀ ಸಂಸ್ಕೃತದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಶ್ವಾನವೆಂದೂ ಹಲ್ಲು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದಂತವೆಂದೂ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಹಿರಿಮೆಯ ಸಂಕೇತ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವುದೇ ಹಿರಿಮೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡರ್ಡ್ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಆಡುನುಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ತರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಡಿಮೆ ಇರಬೇಕು ಓದುವ ಹಾಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ಯಾಕಂದರೆ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಬರೀತೀವಿ. ಆದರೆ ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಆಡುಕನ್ನಡವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಬರಹಕನ್ನಡವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹೊರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಉಳಿಯುತ್ತೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕಲಿಯುವಂತೆ ಆಗುತ್ತೆ.

ಸಿರಾಜ್: ನೀವು ಬಹುವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತ ಹೇರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮುಖಾಮುಖಿ ಆಗಿ ಕನ್ನಡ ಅದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂಬ ವಾದ ಇದೆ. ಮಾರ್ಗಕಾರನಲ್ಲೇ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಸೇರಿಸಿ ಆಗಿರುವ ದೋಷಾದೋಷ ನಿರ್ಣಯದ ಚರ್ಚೆ ಇರುವಾಗ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಆತಂಕ?

ಇದು ಹಾಗಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೆ ಬರಹ ಓದು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಒಂದು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಅಥವಾ ಜೀರೋ ಪಾಯಿಂಟ್ ಒನ್ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಗಿಂತ ಕಮ್ಮಿ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಓದು ಬರೆಯುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ನೂರು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಆಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡ ಅಂದರೆ ಅದೇ. ಆದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಾರ್ಗಕಾರನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮುಖಾಮುಖಿ ಆಗಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಮೊದಲು ನಂತರ ಕನ್ನಡ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿ ಇತ್ತು. ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕನ್ನಡ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗುಂಪಿನ ಚಿಂತನೆ. ಆ ಗುಂಪು ಕನ್ನಡವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಜೊತೆಗಿನ ಮುಖಾಮುಖಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜನಸಮೂಹದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಮೂಲಕ ಅವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಆಗುತ್ತಾ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಈಗ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ. ಇವತ್ತು ಏನಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ ಅಪ್ಪರ್ ಕ್ಲಾಸಿನ ಜನ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡವೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತವೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಬಡವರಿಗೆ, ದಲಿತವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ. ಅವರಿಗ್ಯಾಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಹೇರುತ್ತಾ ಇದೀರಿ? ಕೆ.ವಿ.ನಾರಾಯಣ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ ಇವತ್ತು ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸೋಣ ಎಂದು ಹೇಳುವವರು ಸಂಸ್ಕೃತಮಯವಾದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವನ್ನಲ್ಲ. ನಾವು ಉಳಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಬಡವರಿಗೆ ದಲಿತರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವ ಕನ್ನಡವನ್ನ.

ಸಿರಾಜ್: ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹೇರಿಕೆ, ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಷೆಲ್ಡನ್ ಪೋಲಾಕನಂಥವರು ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಕನ್ನಡ-ಸಂಸ್ಕೃತದ ನಡುವೆ ಇರುವ ಚಲನಶೀಲ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಓದುವಾಗ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತಗಳು ಎದುರಾಳಿಗಳಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತೆ...

ಮಾರ್ಗಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಹೊರತು ಭಾಷೆಯನ್ನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ವ್ಯಾಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿರುವವರು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಖ್ಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಪೋಲಾಕನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನಾನು ಓದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದಿಂದ ಕನ್ನಡ ಹೊಸ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಐ ಆಮ್ ನಾಟ್ ಶ್ಯೂರ್. ನಾನು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಸಿರಾಜ್: ರನ್ನ ನಿಘಂಟುವಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಕನ್ನಡ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಮಾಡುವುದೇ ಅವತ್ತಿನ ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಷೆಲ್ಡನ್ ಪೋಲಾಕನು ಹೇಳುವಂತೆ ಕನ್ನಡವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು ಎಂಬ ವಾದವೂ ಇದೆ.

ಹೀಗ್ಯಾಕೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂದರೆ ಆಗ ಕನ್ನಡ ಬಳಸುವವರಿಗೆ ಕನ್ನಡವೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತವೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗಿನವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆಗ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪರ್ಸೆಂಟೇಜಿನ ಜನ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೋಲಾಕನು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮುದಾಯ ಮಾತ್ರ. ಅವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಕನ್ನಡವೇನಿದ್ದರೂ ತಮಾಷೆಗೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿಸಿ ನಂತರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆಗಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ ಬೇರೆ ಈಗಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಬೇರೆ. ಈಗ ನಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ, ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಂದು ಭಾಷೆಯ ಕುರಿತ ಚಿಂತನೆಗಳು ವರ್ಗದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು. ಈಗ ಅದು ಸಮುದಾಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಮೇಟಿ: ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಸೇರಿದಂತೆ ಅನ್ಯ ಭಾಷಾ ಪದಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದಾದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆಯಲ್ಲ?

ಆಡುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಿದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಕುಂವೀಯವರ, ಗೀತಾನಾಗಭೂಷಣ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳಿಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ತದ್ಭವಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇವೆ. ನಾಯಿ ಎನ್ನುವ ಕಡೆ ಶ್ವಾನ ಎನ್ನುವ, ಹಲ್ಲು ಎನ್ನುವ ಕಡೆ ದಂತ ಎಂದು ಬಳಸುವುದು ನಮಗಿರುವ ಸಂಸ್ಕೃತದ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಅಂತ.

ಮೇಟಿ: ಹಾಗಾದರೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆಯೆ?

ಅದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಾವು ಹೊಸ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಟಂಕಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬಿ.ಆರ್.ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾವ್ ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ದಿನ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡ ತಂದು ಹಾಕಿದರೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಗ್ರೀಕಿನಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೊಸ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಟಂಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಗ್ಲéಿಷಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಗ್ರೀಕ್ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಪದಗಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪದಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಮೂಲಕವೇ ಟಂಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲೇಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ? ಸಂಸ್ಕೃತದಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಂಸ್ಕೃತದಿಂದಲೇ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಯಾಕೆ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇಂಜನಿಯರ್ ಗೆ ಅಭಿಯಂತರ, ಆಲರ್ಟರ್ನೇಷನ್ಗೆ ಪರ್ಯಯನ, ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಗೆ ತಂತ್ರಾಂಶ- ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರುವ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪದಗಳು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿವೆ ಅವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಸಂಸ್ಕೃತಮಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.

ಸಿರಾಜ್: ಆದರೆ ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇಂಡೋ ಆರ್ಯನ್ ಭಾಷೆಗಳ ಮೂಲದಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಹಲವು ಪದಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಹಾಗೇ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅವು ಅರ್ಥವಿಸ್ತಾರವನ್ನೋ, ಅರ್ಥಸಂಕೋಚವನ್ನೋ ಪಡೆದುಕೊಂಡೇ ಬಂದಿವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅನ್ಯ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಎರವಲು ಬೇಡ ಎನ್ನೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದಗಳ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು. ಕನ್ನಡದ ಖ್ಯಾತ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೊಸಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ `ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಪದಗಳು' ಓದಲು ಕೊಟ್ಟೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಷಾಂತರಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ನುಡಿಮಾರು, ಭಾಷೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಸೊಲ್ಲು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಎತ್ತುಗೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಬಳಸಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದರು. ಅಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಮೇಟಿ: ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು ಕನ್ನಡದ ಕಸುವು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ ಎಂಬ ವಾದವೂ ಇದೆ?

ಪ್ರೊವೈಡೆಡ್ ಭಾಷೆಗೆ ಆ ಮಿತಿ ಇದ್ದರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾವು ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಗೆ ಹೊರೆ. ನನ್ನ ಆಶಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು, ಹದಿನೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಫಾರಿನ್ ಪದಗಳಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಅಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗಾಗಿರುವಂತೆ ಎಂಬತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು. ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದಂಥ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪಯೋಗಿಯಾಗುವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವವರು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತ ಲೇಖನ ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು (ಜೋರು ನಗು). ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ, ಪ್ರಯೋಜವಾಗುತ್ತೆ.....

ಸಿರಾಜ್: ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪ್ರಭಾವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಅದು ಜಾತಿಗಳಿಗೆ, ಉಪಜಾತಿಗಳಿಗೆ, ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ.

ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಹೇಳುವುದು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಬೇಕಾದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಬಲ್ಲ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದರೆ ಕೆಳವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟ. ನನ್ನ ವಾದದ ಹಿಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶ ಏನೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜಾತಿ ವರ್ಗಗಳ ಮಕ್ಕಳೂ ಭಾಷೆ ಕಲಿತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಉಪಯೋಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬೇಕು ಅಂತ. ಮೊನ್ನೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರು ಯಕ್ಷಗಾನದಿಂದ ಕೆಳವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪದಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಎಷ್ಟರ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತಿದೆಯೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸಿರಾಜ್: ಆದರೆ ಭಾಷೆಯ ಬಳಕೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಿರುಗುಮುರುಗಾಗಿಸಲು ಆಗುತ್ತದೆಯೆ?

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು, ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಸರಿ, ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಅದು ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ಕೀಳರಿಮೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಹೊರೆ. ನೋಡಿ, ಈಗ ಎತ್ತುಗೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಉದಾಹರಣೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಸಹಜವೇನಲ್ಲ. ಅದರೆ ಅದೇ ಸಹಜ ಅನ್ನಿಸಿದೆ. ಇದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದೇ ಲ್ಯಾಂಗ್ವೇಜ್ ಪ್ಲ್ಯಾನಿಂಗ್. ಇದರ ಉದ್ದೇಶ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು. ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷದಿಂದ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಅದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭ? ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾ ಇದೀವಿ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಲಾಭವೂ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಹೇರಿಕೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕೋಣ. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹೇರಿಕೆಯೂ ಒಂದು ರೀತಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯ ತರ. ಅದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ....? ಒಂದು ಸಮಾಜ ಬೆಳೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕು, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಮಾತ್ರ ಉದ್ಧಾರ ಆಗುವುದಲ್ಲ. ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತೆ, ಅದನ್ನೇ ಲ್ಯಾಂಗ್ವೇಜ್ ಪ್ಲ್ಯಾನಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋದರೆ ಹಳೆಗನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ ಹಳೆಗನ್ನಡವಾಗಲಿ ಹೊಸಗನ್ನಡವಾಗಲಿ ಅದನ್ನು ಓದುವಾಗ ಹೇಗೂ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕಾಗೇ ಕನ್ನಡದ ಜಾಯಮಾನಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಹಾಗೆ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಠದಿಂದಲೇ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಮೇಟಿ: ಆದರೆ ಈ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ಸಂಘಟನೆಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಏನು?

ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅಂಥ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಇದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು.

ಸಿರಾಜ್: ಹಾಗಾದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ಶುರುಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗುವ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು?

ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಏನು ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ವೇಸ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳು ಇರುವ ಹಾಗೆ ಅದೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗಬಹುದು, ಅಷ್ಟೆ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೆಲವು ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಪುಸ್ತಕದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದು. ಕನ್ನಡದ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಕನ್ನಡ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು ಆವಾಗ ಅದು ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ, ಥೆಸಾರಸ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ವಿಜ್ಞಾನ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಪದಕೋಶಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು. ವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಯೋಗ ಹಾಗೂ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ನೂರಾರು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಓದದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ತೊಡಕನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕು.

ಸಿರಾಜ್: ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆಯಲ್ಲ.... ತತ್ಸಮ ತದ್ಭವಗಳು ಎರಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಆತಂಕ ಯಾಕೆ?

ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸುಮಾರು ಶಬ್ದಗಳು ತದ್ಭವ ಆಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶಬ್ದಗಳೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಂಕುಸ-ಅಂಕುಶ, ಪಸು-ಪಶು, ಭಕುತಿ-ಭಕ್ತಿ, ರಿಸಿ-ಋಷಿ, ರಕ್ಕಸ-ರಾಕ್ಷಸ -ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಗೆಯ ರಿವರ್ಸ್ ರೂಪಾಂತರಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಗಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ರೂಪಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಮೂಲ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಸಿಯೇ ಈಗ ಕೀಳು ರೂಪವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಋಷಿಯೇ ಅಧಿಕೃತ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕುರುಡು ವ್ಯಾಮೋಹದ ಕಾರಣದಿಂದ.

ಮೇಟಿ: ಪರ್ಶಿಯನ್, ಅರೇಬಿಕ್, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮುಂತಾದ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸದಿದ್ದರೆ/ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಹುತ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆಂಬ ಭಾವನೆ ಇದೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?

ಯಾಕೆಂದರೆ ಪರ್ಶಿಯನ್-ಅರೇಬಿಕ್ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ವರ್ಗ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ವರ್ಗ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮೀಯಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳನ್ನು ಇರುವ ಹಾಗೇ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ಮೇಟಿ: ಮಾತಿನಲ್ಲಿ 'ಹ'ಕಾರ ಮತ್ತು ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಲೋಪಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ನಾಶವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವಲ್ಲ?

ಇದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಅಲ್ಲ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಮಹಾಪ್ರಾಣ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಶಕಾರವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದವರಿರಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಚಾಲೆಂಜ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಪೆ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರುಪೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆಯ ರಚನೆಯ ಪ್ರಕಾರ 'ಋ' ಒಂದು ಸ್ವರ. ಹಾಗಾಗಿ ಕ್+ಅ+ಋ ಈ ಅನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸ್ವರಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಋಗ್ವೇದ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಹೀಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳು ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಬರಹ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇವೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರು ಮಾತ್ರ ಇವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಮೇಟಿ: ಹಾಗಾದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅವು ಸೇರಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ, ಉಚ್ಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಸ್ಸಾಮಿಯಲ್ಲಿ, ಮರಾಠಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸರಿಯಾಗಿ ಅವರು ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಧಾರವಾಡದ ಕಡೆ ಮರಾಠಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳು ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೈಸೂರಿನ ಕಡೆ ಸ-ಶ-ಷ ಗಳು ಹಾಗೂ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಗುಲ್ಬರ್ಗದ ಕಡೆ ಕೆಲವರು ಎಜುಕೇಟೆಡ್ ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಮಹಾಪ್ರಾಣ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಬೇರೆಯವರು ಅಲ್ಲ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಹದೇವನ್ ಎಂಬುವವರು ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ....

ಸಿರಾಜ್: ವಿವಿಧ ಭಾಷಾ ಪ್ರಬೇಧಗಳಿರುವ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡರ್ಡೈಜ್ಡ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರುವ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವುದು ಭಾಷಾ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೋ, ಪಠ್ಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲೋ?

ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಮಗು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವ ಭಾಷೆಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ಹೇಳುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞರೇ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಹೊರಟಿರುವಾಗ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳೇಗಾಲದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ವಿಶೇಷತೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸಬಹುದು. ಹಾಗೇ ಧಾರವಾಡ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗಾದಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಮಾತಾಡುವ ಕನ್ನಡ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಕೀಳು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಡು ಭಾಷೆಗೂ ಬರಹಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಈಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯಪ್ರಭಾವ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಮಾಧ್ಯಮ, ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ.

ಸಿರಾಜ್: ಲಿಪಿಸುಧಾರಣೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಬಿಎಂಶ್ರೀಯವರೂ ಸಹ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದು ಫಲಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಲಿಪಿಸುಧಾರಣೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಬಹುದು?

ಅದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮಾಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಬಿಎಂಶ್ರೀಯವರು ಮಾಡಿದ ಲಿಪಿ ಸುಧಾರಣೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಕ್ಷರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನ್ನು ಪಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅವರು ತಮಿಳಿನ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಯವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅಕ್ಷರಗಳು ಬೇಕು. ನಾನು ಹೇಳುವಂತೆ ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳು ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ನಿಲುವು ಅವರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸಿರಾಜ್: ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಗಳೆರಡೂ ಲಿಪಿಯನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮೀಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ 31 ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಎಲ್ಲ 52 ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಶುರುವಾದವೆ?

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಈಗಿರುವಂತೆ 52 ಅಕ್ಷರಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಹಾಪ್ರಾಣ, ಷ ಕಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ 31 ಅಕ್ಷರಗಳು ಸಾಕು. ಇದರಿಂದ ಕೆಳವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಹಾಪ್ರಾಣ, ಷಕಾರಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶ-ಷಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಬರದಿದ್ದರೆ ಅದರಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ನಷ್ಟ? ಎಲ್ಲ ಪದಗಳನ್ನು ಓದುವ ಹಾಗೆ ಬರೆಯುವುದರಿಂದ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚಿನ ತಪ್ಪುಗಳು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಬರಹಕ್ಕೂ ಮಾತಿಗೂ ಇರುವ ಅಂತರ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಬರಹಕ್ಕೂ ಉಚ್ಚಾರಣೆಗೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಅದು ಯಾರಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಕೊರತೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊರಿಯನ್ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಡಿಶ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚಾರಣೆಗೂ ಬರಹಕ್ಕೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತೇವೋ ಹಾಗೇ ಬರೆಯಬೇಕು. ಓದು ಕನ್ನಡವೇ ಬರಹ ಕನ್ನಡವಾಗಬೇಕು.

ಮೇಟಿ: ಲಿಪಿ ಇರುವ ಭಾಷೆಗಳು ಮೇಲು ಲಿಪಿ ಇಲ್ಲದ ಭಾಷೆಗಳ ಕೀಳು ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ಯಾಕೆ ಇದೆ?

ಹೌದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಬರಹ ಬೇಕೆಂದರೆ ಲಿಪಿ ಬೇಕು. ಬರಹ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ತರಹದ ಅಡ್ವಾಂಟೇಜ್ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಮುದಾಯ ಶತ ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರ ಭಾಷೆಗೆ ಲಿಪಿ ಬೇಕು. ಬರಹವಿಲ್ಲದೇ ಭಾಷೆ ಇರಲಿ, ಆ ಸಮುದಾಯವೇ ಬೆಳೆಯೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರಹ ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬರಹ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಅವರದೇ ಭಾಷೆಯ ಲಿಪಿಗಳು ಬೇಕೆನ್ನುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮರಾಠಿ, ನೇಪಾಳಿ ಹಿಂದಿ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮುಂತಾದ ಭಾಷೆಗಳು ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.

ಮೇಟಿ: ಭಾರತೀಯ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ ಲಿಪಿ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಾದಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ?

ಇಲ್ಲ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಲಿಪಿ ಆಗಬೇಕು ಎನ್ನುವವರು ಹಿಂದಿಯವರು. ಅವರು ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿಯನ್ನೇ ಎಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಕನ್ನಡದ ಲಿಪಿಯನ್ನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಲಿಪಿ ಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಫೂಲಿಶ್ ನೆಸ್. ಈಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಲಿಪಿಯನ್ನು ಅಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಪ್ರಿಂಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಮೊಳೆ ಜೋಡಿಸೋದು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನು? ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಲಿಪಿ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ತಾಸುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಬಹುದು. ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ದೇವನಾಗರಿ ಲಿಪಿ ಕಷ್ಟ. ಕನ್ನಡ ಲಿಪಿ ಸುಲಭ. ತಮಿಳು ಲಿಪಿ ಇನ್ನೂ ಸುಲಭ. ಈ ಭಾಷೆಗೆ ಒತ್ತಕ್ಷರವಿಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಲಿಪಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಯಾಕೆ ಬಿಡಬೇಕು?

ಸಿರಾಜ್: ಕೆಲವು ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡುವುದು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟುವುದು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರ?

ಇದರಿಂದ ಏನೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ.ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಭಾಷೆಗೆ 2000 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅದರ ಲಿಖಿತ ಆಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೋಟೋ ಡ್ರಾವಿಡಿಯನ್ ಸಹ ಇದೆಯಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಲಿಖಿತ ರೂಪಗಳಿಗಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಭಾಷಾ ರೂಪಗಳನ್ನೂ ಸಹ ನೋಡಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುವುದು? ಒಂದು ಭಾಷೆ 2000 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದು ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಭಾಷಾ ರೂಪಗಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತ ಹೊದರೆ ತಮಿಳಿನವರು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಎಂಡ್ ಲೆಸ್.

ಮೇಟಿ: ಋ ಕಾರವನ್ನು ಬಿಡುವ/ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಸಮುದಾಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದವರೂ ಸಹ ಕನ್ನಡದ್ದಲ್ಲದ ಧ್ವನಿಯ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಇದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ ಕಂಡಿದೆ. ಬಹಳ ಜನರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಆದ ಅಕ್ಷರಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಅನಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಧ್ವನಿಗಳಾದ ರಳ-ಕುಳಗಳು ಬಿದ್ದುಹೋಗಿವೆ. ಕೆ.ವಿ.ಸುಬ್ಬಣ್ಣನವರು ಋ ಕಾರವನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದರು. ತಿರುಮಲೇಶ್ ಅವರೂ ಸಹ ಇದೇ ವಾದ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಇಂಥ ಸಂಸ್ಕೃತ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ತರಹದ ಅಡ್ವಾಂಟೇಜ್ ಇಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ತೊರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಹೈ ರಿಗಾರ್ಡ್ ನಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ದೇವ ಭಾಷೆ/ದೇವರ ಭಾಷೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಬಹಳ ಜನ ಕನ್ನಡ ಪಂಡಿತರು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಸಿರಾಜ್: ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಇದೆ. ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವ ನೀವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರೆದಿರುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?

ಹೌದು, ನಾನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಓದಿದ್ದನ್ನು ಈಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಮೊದಲು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಈಗ ಎಲ್ಲ ನಾಲೆಜ್ ಇರುವುದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಓದುವವರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾನು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಫ್ರಸ್ಟ್ರೇಶನ್ ಗೆ ಒಳಗಾದೆ. ಆ ಪುಸಕ್ತಕ್ಕೆ ಒಂದು ರಿವ್ಯೂ ಸಹ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮೇಟಿ: ಭಾಷಾ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿತಪ್ಪುಗಳು ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಭಾಷಾವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ವಾದಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?

ಮಹಾಪ್ರಾಣಗಳು ಕನ್ನಡದ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇವೆ. ಇವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಾರೋವಿಂಗ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಯಾರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮೇಲೆ ಮೋಹವಿದೆಯೋ ಅವರು ಇದನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತದಂತೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಏನೆಂದರೆ ಕನ್ನಡವು ಸಂಸ್ಕೃತದ ವಿಕೃತರೂಪವಲ್ಲ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತೇವೋ ಹಾಗೇ ಬರೆಯಬೇಕು. ಬರಹಕನ್ನಡ ಸರಿ ಆಡುಕನ್ನಡ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ವರ್ಗೀಕರಣವೇ ತಪ್ಪು. ಭಾಷಾವಿಜ್ಞಾನಿ ಸರಿ ತಪ್ಪು ಅನ್ನುವ ವರ್ಗೀಕರಣವನ್ನೇ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರು ಬರಹ ಮೇಲು ಮಾತು ಕೀಳು ಎನ್ನುವ ಡೈಕಾಟಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

ಮೇಟಿ: ಕನ್ನಡ ಬರಹ ಸರಿಪಡಿಸೋಣ ಎನ್ನುವ ಚಿಂತನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಉದ್ಧಾರವೇ?

ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪರ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರಹ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಳವರ್ಗದ ಮತ್ತು ಬಡವರ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಬರಹದ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಬರಹ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಬರಹ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಜನರ ಸೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಎಲ್ಲರ ಸೊತ್ತಾಗಬೇಕು. ವಿಜ್ಞಾನ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವಾಗ ಸಂಸ್ಕೃತದ ತ್ರಿಶಂಕು ಪದಗಳನ್ನು ಕಾಯಿನ್ ಮಾಡಿ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಕೆ ಸಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸೋದೇ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ.

ಮೇಟಿ: ಭಾಷೆಯ ಉದ್ಧಾರ ಅದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉದ್ಧಾರವಲ್ಲವೇ?

ವಚನಕಾರರು ಎಲ್ಲರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೆಂದು, ಅದು ಬರಹದ ಮೂಲಕವಲ್ಲ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದು ಅದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಳುವಳಿ. ಭಾಷಾ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲ. ಬೌದ್ಧರು ಪಾಲಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಜೈನರು ಪ್ರಾಕೃತವನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಇವರ ವಿಚಾರಗಳು ಅರ್ಥವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವುದಾಗಿತ್ತು.

ಮೇಟಿ: ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲವೇ?

ಹೌದು, ಇವರು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಬರಹದಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಏನು ಲಾಭ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೋ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಪಡೆಯಲಿ ಅನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ.

ಮೇಟಿ: ಬರಹದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಭಾಷಾಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ 'ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಕಲ್ಪಿತ ಚರಿತ್ರೆ' ಪ್ರಕಾರ ಆಡುನುಡಿಗಳ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಭಾಷಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಬಗೆ ಕಲ್ಪಿತವೇ ಅಥವಾ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವುದೇ ಕಲ್ಪಿತವೇ?

ಹಾಗಲ್ಲ ಅದು ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಬಗೆ ಕಲ್ಪಿತ ಹೊರತು ಬರಹದಲ್ಲಿರುವುದು ಕಲ್ಪಿತವಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಎರಡು ಒಂದೇ ಆಗಿರುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿ ಆ ಎರಡು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ಅವುಗಳ ಕಾಲವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಬಗೆ ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಎರಡು ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ವೆಳ್ಳ್ ಇದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಇದೆ. ಇವೆರಡನ್ನು ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡಿ ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಇಂತಹ ಹೋಲಿಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಬಿಳಿ ಹಾಗೂ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಎರಡೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿವೆ. ಇದು ಬಹುಶಃ ಪೂರ್ವಹಳಗನ್ನಡದ ವಡ್ಡಾರಧನೆಯಲ್ಲಿ ವೆ>ಬೆ ಆಗಿ ಬೆಳ್ಳ್ ಅನ್ನುವುದು ಇಕಾರ ಅಥವಾ ಉಕಾರ ಬಂದಾಗ ಬಿಳಿ ಆಗಿರಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಇಂಟರ್ನಲ್ ರೀ-ಕನ್ ಸ್ಟ್ರಕ್ಸನ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಹವ್ಯಕ ಹಾಗೂ ಕೋಸ್ಟಲ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಮೂಲದ್ರಾವಿಡಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬಹುದು. ಇಂತಹ ರೀ-ಕನ್ ಸ್ಟ್ರಕ್ಸನ್ ಗೆ ಯಾವುದೇ ಡಾಟಾ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನ ಕಟ್ಟುವ ಬಗೆ ಕಲ್ಪಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮೇಟಿ: ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರೊ. ಎಸ್ ಶಟ್ಟರ್ ಅವರು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬರೆದ `ಶಂಗಂ ತಮಿಳಗಂ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿ' ಪುಸ್ತಕವು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಕುರಿತು ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?

ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಚರ್ಚೆಗಳು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವರು ಅವಾಯ್ಡ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಭಾಷೆಯ ಬಗೆಗೆ ಅವರು ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವರ್ಡ್ಸ್ ಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಭಾಷೆ ಅಥವಾ ವ್ಯಾಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಿದಂತಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ನೋಡಿದೆ. ಅದು ಭಾಷೆಯ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕುರಿತು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಿದಂತಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಕೆಲವು ಸ್ಟ್ರಕ್ಚರ್ಸ್ ಅಥವಾ ಸೆಂಟನ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಕನ್ನಡ ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳಿಗೆ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕನ್ನಡವಾಗಿಸುವ ಹಾಗೂ ತಮಿಳನ್ನು ತಮಿಳಾಗಿಸುವ ಅಂಶಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಚರ್ಚಿಸಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಕನ್ನಡದ ಅನನ್ಯತೆ ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ, ಅದರ ರಚನೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಕ್>ಚ್ [ಕೇರಿ>ಚೇರಿ] ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿದೆ. ಈ ಚೇಂಜ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಗಿಲ್ಲ. ಈ ಚೇಂಜ್ ಯಾವಾಗ ಆಯ್ತೋ ಆವಾಗ ತಮಿಳಿಗೆ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರಾ? ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಅದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ, ಅವರ ಹಿಸ್ಟಾರಿಕಲ್ ಪರ್ ಸ್ಪೆಕ್ಟಿವ್ ನನಗಿಲ್ಲ.

ಮೇಟಿ: ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪಣವನ್ನು ಕುರಿತು ನೀವು ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ. ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು, ಪಂಡಿತರು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅದರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನೇ ನೀವು ಅಲ್ಲಗಳೆದಿದ್ದೀರ.....

ಕಾರಣ ಏನು ಅಂದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬರೆದು ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಅದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಎಂದು ಹುಡುಕುವ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಮೆಂಟರಿ ಮೆಂಟಾಲಿಟಿ ಇದೆ. ರಾಮಾನುಜ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರೂ ಸಹ ಕಾಮೆಂಟರಿ ಬರೆದರೇ ವಿನಾ ಇಂಡಿಪೆಂಡೆಂಟಾಗಿ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಬಹಳ ಕಾಲ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪಣದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕಂಡರೂ ಇದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳು ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ಭಾಗ ತಪ್ಪುಗಳೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ. ಮೇಲಾಗಿ ಕೇಶಿರಾಜ ಕವಿಯೇ ಹೊರತು ಪಾಣಿನಿಯಂಥ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕಾಲರ್ ಅಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲೂ ಸಹ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರುವ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೇಳಿರುವಂಥವೇ ಆಗಿವೆ.

ಮೇಟಿ: ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ಶಾಲಾ ವ್ಯಾಕರಣದ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿರಬೇಕು?

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಏನು ಕಲಿಸಿದರೋ ಅದರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸೋದು ಬೇಡ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗಾದರೂ ಭಾಷೆ ಕಲಿತಾರೆ ಎಂದೂ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಪಾಲಕರು ಹೇಳೋದೆನಂದರೆ ನೀವು ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತಾಯಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸಬೇಕು ಆದರೆ ಯಾವ ತರಹದ ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತಹ ವ್ಯಾಕರಣ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸಂಧಿ ಸಮಾಸಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುವುದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭ? ವ್ಯಾಕರಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಬೇಕು ಅಂದರೆ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮಾತಿಗೆ ಯಾವುದು ಬೇಕು ಅದನ್ನ ಮಾತ್ರ ಕಲಿಸಿದರೆ ಸಾಕು.

ಸಿರಾಜ್: ಜಾಗತೀಕರಣದಿಂದ ಕನ್ನಡವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ಭಾಷೆಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವ ಅಪಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ.

ಇದನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಒಪ್ಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಸಮುದಾಯವೂ ಮರೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮರೆಯಾಗುವ ಹಾಗೆ, ಜೀವ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಕಾಣೆಯಾಗುವ ಹಾಗೆ ಭಾಷೆಗಳೂ ಕ್ರಮೇಣ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಸಿರಾಜ್: ಸದ್ಯ ಹೆಗ್ಗೋಡಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ನೆಲೆಸಿದ್ದೀರಿ. ನೀನಾಸಂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೀವು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ?

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಅವರು ಇದ್ದಾಗ ಹಲವು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದರು. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚದ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನಾಸಂನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಅಂತಹ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿನ ತಂಪು ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಅಕ್ಷರ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆಗ ಅವರ ಬಳಿ ಹೇಳಿದ್ದು: ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹವ್ಯಕರ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು. ನಂತರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು.....(ನಗು). ನನ್ನ `ಮಾತಿನ ಒಳಗುಟ್ಟು' ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವರೇ ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೊಸ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ.

ಸಿರಾಜ್: ಕನ್ನಡ ಚಳುವಳಿಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿದೆಯೆ? ಈ ಚಳುವಳಿಗಾರರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಆಪಾದನೆ ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಶ-ಸ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು. ಅವರು ನಿಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರೆ ಈ ಚಳುವಳಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸದಿಕ್ಕು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೇ?

ಚಳುವಳಿಗಳ ವಿಷಯ ಬೇಡ. ಅವನ್ನು ಕುರಿತು ನಾನು ಮಾತಾಡಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಲಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುವ ವಿಚಾರಗಳು ಚಳುವಳಿಯಿಂದ ಈಡೇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪುಟದ ಮೊದಲಿಗೆ

Votes: 2 Rating: 5
ನಿಮ್ಮಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
ತುಳಿಲು ಶಂಕರಬಟ್ಟರೆ, ನಿಮ್ಮ ಹಲಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ. ಕನ್ನಡನುಡಿಯ ದಿಟರೂಪಗಳನ್ನು, ನುಣುಪುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೊತ್ತಗೆಗಳು ತುಂಬಾ ಚನ್ನಾಗಿವೆ. ನೀವು ಹೇಳುವಂತೆ ಕನ್ನಡದ ನಾಲ್ಕು ಲಿಂಗಗಳು, ವಿಬಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗು ಉಲಿಕೆ ಹಾಗು ಬರವಣಿಕೆಯ ಬಿರುಕುಗಳು ಗಮನಸೆಳೆಯುವಂತಹದ್ದು. ನಿಮ್ಮ "ಮಾತಿನ ಒಳಗುಟ್ಟು" ಜೆನರಲ್ ನುಡಿಯರಿಮೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಶ್ಟು ತಕ್ಕ ಅರಿವನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಕೊಡು ಜೇನುನೊಣಗಳ ಮಾತಿನ ಎತ್ತುಗೆ ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ನೆನೆಪಿದೆ. ಹಾಗೆ ’ಬೇ’ ಎಂಬ ಉಲಿಕೆ ಹೇಗೆ ಬಡಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಿಳಿವನ್ನು ’ಏ’ದ್ದಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಉಲಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ "ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಪದಗಳಿ ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಪದಗಳು" ಪದನೆರಿಕೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿದೆ. ಅದನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ತನ್ನಿ, ಹಲವು ಪದಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಈಗಿನ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರುವ ತೊಡರಾದ ಸಂಸ್ಕ್ರುತ, ಉರ‍್ದು, ಮುಂತಾದ ಹೊರನುಡಿಯ ಪದಗಳಿಗೆ ಸಾಟಿಯಾದ ಕನ್ನಡದ್ದೇ ಪದಗಳು ಪದನೆರಿಕೆ ದೊಡ್ಡ ಬೇಹು ಇದೆ. ಆ ಬಗೆ ಹೊತ್ತಗೆಯೊಂದು ತನ್ನಿರೆಂದು ಕೋರಿ, ನೀವು ತೋಚಿಸುವ ಕನ್ನಡ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ನಾವೆಲ್ಲ ಬಳಸುತ್ತೀವಿ. ನಮಗೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಲೀಸು ಹಾಗು ಆಡುಮಾತಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಿಂಚಂಚೆಯ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಬರಹಬಗೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು. ನಿಮ್ಮ ಹೊತ್ತಗೆಗಳು ಹಾಗು ಪದನೆರಿಗೆ ಈ ಮಿಂಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೂ ಹಾಗು ಅವನ್ನು ಹೊರತಂದ ಕೂಟಕ್ಕೂ ನಾನು ತಲೆಬಾಗಿ ನನ್ನಿಕೋರುವೆನು. ಹದುಳವಿರಲಿ, ನನ್ನಿ ಮಾಯ್ಸ...
maaisa | 22 Apr 2010 02:34 pm | Reply »
Sri Shankar Bhat has proposed an unique concept to generalise the usage of kannada across the state which may bind the people of karnataka across the present barriers of regionalism. He is not the first to propose such far reaching changes, many stalwarts of Kannada literary world have done so in their own way. It is quite natural for such ideas to get harsh reactions and disapprovals from established sections of society. This happens in all aspects of human life, not only language. But the sad fact is certain unwanted and unsavoury comments from the readers attacking Mr. Bhat. It has become a hi fi fashion of internet journalism, as some one calls it internet democracy, to castigate writers and use such language which donot fit into an intellectual framework. Where is ShankarBhat and Where is Upendra ? Just disgusting. -Divakar n...
Guest | 08 Apr 2010 06:43 pm
ಬರಿ ಓಳು... ಬರಿ ಓಳು... ಈ ಬಟ್ಟರ ಕನ್ನಡ ಅವರಿಗೇ ಇರಲಿ. ನನಗಂತೂ ಉಪೇಂದ್ರನ ಕನ್ನಡವೇ ಇಷ್ಟ. "ಮೈ ಡಿಯರ್ ಹೈ ಕ್ಲಾಸ್ ಎಜುಕೇಟೆಡ್ ನರಸಿಂಹಗಳಿರಾ.. ಸುಮ್ನೆ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಟೈಮ್ ವೇಷ್ಟ್ ಮಾಡದ್ ಬಿಟ್ಟು ಜನ್ರುನ್ನಾ ಅವ್ರ್ ಪಾಡಿಗೆ ಇರಕ್ ಬಿಡಿ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಇವ್ರ್ಯಾರು ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಲ್ಲ. ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ ಮಾತ್ ಕೇಳಿ ತಲೆ ಕೆಡುಸ್ಕೊಂಡು, ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ಕನ್ನಡಾನ ಬರ್ಕಂಡು, ಬಾಯಿಗ್ ಬಂದಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ, ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟ್ಕಾನೇ ಎಲ್ಲಾ ಅನಿಮಲ್ಸ್, ಅನಿಮಲ್ಸ್ ತರ ಆಗ್ಬಿಟ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡಾ ಓಕೆ, ಆದ್ರೆ ಈ ಭಟ್ರ ಕೊಂಗಾಟಿ ಕನ್ನಡ ಯಾಕೆ? ವಾಟ್ ಡೂ ಯು ಸೇ ಕಾಂತ?"...
Guest | 06 Apr 2010 03:43 pm
sandarshana tumba chennagide. Naalkaidu tingala hinde iidannu odidagale romanchanavagittu. -chandru...
Guest | 06 Apr 2010 09:09 am
ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರ (ಸಂಕರ ಬಟ್ಟರ) ಈ ಸಂದರ್ಶನ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರೋ ಬಹಳಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋದೇ ಸಂಶಯ. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಂದರ್ಶನ ಅಂದ್ರ ಏನು ಅಂತಾನೇ ಅವ್ರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ”ಏನ್ ಮಗಾ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಅಂತ ಹೇಳೋದಲ್ವಾ’ ಅಂತಾರೆ! ಇವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕನ್ನಡವೇ ಅರ್ಥ ಆಗೋದು. ಅವರಿಗೆ ಉದಾಹರಣೆ ಅಂದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ ಎತ್ತುಗೆ ಅಂದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ example ಅಂದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗೋದು. ಸಂಕರ ಬಟ್ಟರ ಮಾತನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಪಾಲಿಸುವವರು ಅಂದ್ರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾನರ್ ಮತ್ತೆ ಅಂಗಡಿಗಳ ಬೋರ್ಡ್ ಬರೆಯುವವರು. ಅಲ್ಪ ಪ್ರಾಣ ಮಹಾಪ್ರಾಣ ಯಾವ್ದೂ ಬೇಡ ಅವ್ರಿಗೆ. ಯಾರು ಒಪ್ತಾರೋ ಬಿಡ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡವೂ ಇರಲ್ಲ ಶುದ್ಧ ಸಂಸ್ಕೃವೂ ಇರಲ್ಲ, ಉಳಿಯೋದು ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಕನ್ನಡವಷ್ಟೇ ಇದು ಸಂಕರ ಬಟ್ಟರ ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ಕನ್ನಡಲ್ಲಿರೋ ಸಂದರ್ಸನ ನೋಡಿದ್ರೇನೇ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. -ಸಂದೀಪ್ ಕಾಮತ್...
Guest | 06 Apr 2010 12:05 am
ಸಂಕರ ಬಟ್ಟರೆ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಕನ್ನಡದಿಂದ ನೀವು ದೂರವುಳಿಯುವುದೇ ಉತ್ತಮ. -- ಸಂಕರ ಸರಮ...
Guest | 05 Apr 2010 08:27 pm
ನಾನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವಳು. ಕನ್ನಡ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಎರಡೂ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪರಿಸರದ ಜನ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎಲ್ಲರದು ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪದವಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವ ನನಗೆ ಶಂಕರಭಟ್ಟರ ವಾದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಅನಗತ್ಯ ಗೊಂದಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಓದುಗಳು...
Guest | 04 Apr 2010 10:01 pm
Shankar Bhat's idea's are fantastic - I mean prone to fantasies. When there are so many colloquial forms of kannada, how can we bring kannada close to it ?. This exercise is similar to waht went through in tamilnadu and today proving to be a wasteful exercise, as it neither helped tamil language nor tamil learning. Moreover, he wants to coin new pure kannada words which only he understands as of today. Then why complain that sanskrit words are not understood by many. The fact is that - People learn and use words that they need and it does not really matter weather it has its origins in kannada, or .sanskrit . People will adopt them to their convenience....
Guest | 04 Apr 2010 06:40 am
It is a good and rather a different discussion about Kannada Language. Though I dont agree completely, I respect the motive of Shankar Bhat, I guess he has spent his life time, dedicated, for researching in Kannada. Thats a wonderful thing. But no language is immortal on Earth!! Just from recent statistics, English is the second most spoken language in India now. After few decades, definitely English dominates completely in India. Changes are part of nature. We have to accept and live with it. - Niharika, London...
Guest | 04 Apr 2010 01:37 am
Re: >> from recent statistics, English is the second most spoken language in India Have you seen - http://karnatique.blogspot.com/2010/03/truth-about-english-speakers-in-india.html
Guest | 04 Apr 2010 11:25 am
Re: ಹಿರಿಯರಾದ ಶ್ರೀ ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರದ್ದು ಮೊಳೆಜೋಡಿಸಿ ಮುದ್ರಿಸುವ ಕಾಲದ ಚಿಂತನೆ! ಇಂದಿನ ದೈನಿಕಗಳನ್ನು ಒದಲಾರದ ಜನ ಕೆಲವರು ಇರಬಹುದಾದರೂ , ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದ ಪಾಮರರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ! ಇಂದು ನಾವು ಪತ್ರೊಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದುವ ಕನ್ನಡ ಎಲ್ಲಾ ಆರ್ಥಿಕ ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ಸ್ಥರಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಕನ್ನಡದಅಕ್ಷರ ಮಾಲೆಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ತಮ್ಮಂತಹಾ ಮಹಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೆ ಯಾಕೆ? ಒಂದು ದಿನ ತಾವು ಕನ್ನಡ ಶಬ್ದಗಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತೀರಿ. ಕನ್ನಡದ ಸೊಗಡು ಕೆಟ್ಟರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕತ್ತರಿ ಬೀಳಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? . ಹಿರಿಯರಾದ ತಮಗೂ ಅಗ್ಗದ ಪ್ರಚಾರದ ಆಸೆಯೇ? ಸಾರ್! ನಮ್ಮ ಕಸ್ತೂರಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ. ತಮ್ಮ ಕತ್ತರಿ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯ ಪಟ್ಟ ಸಿಗುವಂತೆ ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಿ.. ಇದು ತಮಗೆ ಶೋಭೆ ತರುತ್ತೆ!
Guest | 04 Apr 2010 12:42 pm
ಹಿರಿಯರಾದ ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರೇ , ತಮ್ಮಲ್ಲೊಂದು ನಿವೇದನೆ. ನಾನು ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿದ್ದು,ಅದೂ ಅಂತ್ಯಂತ ಕುಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ . ಆದರೆ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಮಗಾರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ . ಅದರಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಏನಿದೆ ಭಟ್ಟರೇ? ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಚಾರ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪೆ? ನೀವು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಅಶಿಕ್ಷಿತರಿಗೆ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ೫೨ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ೩೧ ಹಾಕಿದರೆ ಅವರು ಸಾಕ್ಷರರಾಗುತ್ತರೆಯೇ? ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತವನಿಗೆ ೩೧ ಇದ್ದರೂ ನಡೆಯುತ್ತೆ ೫೨ ಇದ್ದರೂ ಆಗುತ್ತೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಭಯ ಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಇದ್ದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕಿದೆ. ನೀವು ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ಮೇಲ್ಜಾತಿ ಕನ್ನಡ ,ಕೀಲ್ಜಾತಿ ಕನ್ನಡ ಎಂದು ಇದ್ದ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಗುರುತು ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಒಡೆದು ಹಾಕಬೇಡಿ. ಕೈಲಾದರೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಈಗಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿ. ----ಹನುಮಂತ ಯಂಡಿಗೇರಿ (ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯ )...
Guest | 03 Apr 2010 11:59 pm
Re: ಯಂಡಿಗೇರಿ ಅವರೇ! ಉತ್ತಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ತಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು.
Guest | 04 Apr 2010 09:06 am
ಸ್ವಾಮೀ ...ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರೇ! ಸಂಸ್ಕೃತದ ಮಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕೆಂದು ತಾವು ಐರೋಪ್ಯ ಭಾಷೆಯಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದೀರಿ. ತಮ್ಮದು ಅಸಂಬದ್ಧ ತರ್ಕ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಇಂದಿನ ಕ್ಲಾಸ್ ವಾರ್ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತೆ? ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ನನ್ನ ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ! - ಎಂಬ ವ್ಯಥೆ ಆಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಮಾನ್ಯ ಮೇಟಿ ಮತ್ತು ಸಿರಾಜ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ವೃಥಾಲಾಪವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆ ಎಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ತಮ್ಮ ಹಿರಿತನಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಗೌರವ ಇದೆ. ಮೂವರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. - ಇಂತೀ ಆಡು ಭಾಷಿಗನಾದ ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟ ಓದುಗ....
Guest | 03 Apr 2010 06:31 pm
Good discussion and interview. I am not sure if I agree with the notion of changing the rules because the mass doesn't follow the them. I'm not trying to be a 'purist' here. In my opinion, the learning and usage of Kannada has nothing to do with the 'standard kannada' that is being used in our news papers or books. In a way, this is not very different from English either. In US, there is a different beteween the english spoken by Whites and Blacks. Regional variations are natural and shouldn't be a justification for moving away from original form. For example: In Mysore area, many people use 'ಯೋಳು' instead of 'ಏಳು'. - NRI...
Guest | 03 Apr 2010 05:51 pm
ಪುಟದ ಮೊದಲಿಗೆ

ಬಸವ ಜಯಂತಿಯ ದಿನ ಮೇಟಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

2009-11-22T10:18:00.000-08:00

ಬಸವ ಜಯಂತಿಯ ದಿನ ಮೇಟಿ ಚಿಂತನೆಗಳು

ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

ಸೋಮವಾರ, 27 ಏಪ್ರಿಲ್ 2009 (04:30 IST)

ಅನುಭವ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರ ತೈಲ ಚಿತ್ರ

ಹನ್ನೆರಡನೇ ಶತಮಾನದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೀರಶೈವ ಧರ್ಮದ ನೇತಾರ ಅಣ್ಣ ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ಬಸವ ಬಸವಣ್ಣ ಬಸವೇಶ್ವರ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಗುರು ಬಸವೇಶ್ವರ ಜಗಜ್ಯೋತಿ ಬಸವೇಶ್ವರ ಎಂದು ಮುಂತಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜನರು ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಭೋದನಾ ರೂಪಗಳು ಬಸವಣ್ಣನನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪರಿಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದರ ರೂಪಕಗಳಾಗಿವೆ. ಭಾಷಿಕ ರಚನೆಯ ನೆಲೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯ ನೆಲೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಭಾಷೆಯು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ನಂಟನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಈ ಭಾಷಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಗಳ ನಡುವಿನ ನಂಟು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಿನ್ನತೆಯ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಈ ನೆಲೆಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸ್ಮಿತಿಯನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಮಹತ್ತರದ ಸೂಚಕಗಳಾಗಿ ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇಂತಹದೇ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಚರಿತ್ರೆಯು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನೆ ಅತೀ ಮುಖ್ಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ ಸಾಕಷ್ಟು ನಿದರ್ಶನಗಳು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವೂ ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಇಂತಹ ವೈದಿಕ ಧರ್ಮದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿದ ಈ ಬಸವಣ್ಣ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಭಿನ್ನತೆಯ ನೆಲೆಗಳ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ಧೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಇವುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಪಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ರೂಪಕಗಳನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಈ ರೂಪಕಗಳ ಬಳಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಏನು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿಯ ಉದ್ಧೇಶ.

ಸನಾತನ ಹಿಂದು ಧರ್ಮದ ಪರ್ಯಾಯ ಧಾರ್ಮಿಕ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಳುವಳಿಯಾಗಿ, ಶೂದ್ರ ಮತ್ತು ದಲಿತತ್ವದ ಆಲೋಚನ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮೌಲ್ಯೀಕರಿಸುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪಾಠಶಾಲೆಯಾಗಿ ವೀರಶೈವ ಧರ್ಮವು ಅವತರಿಸಿದ್ದರೂ, ಇಂದು ಈ ಚಳುವಳಿಯು ಆ ಸನಾತನ ಹಿಂದು ಧರ್ಮದ ಸಾತತ್ಯದ ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿಯಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ. ಈ ರೂಪಾಂತರಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಆ ಯಾವ ಕಾರಣವು ಇದರ ಪುನರ್ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಇರಾದೆ ಉಳ್ಳದ್ದಲ್ಲ. ಈ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಣೆ ಅಥವಾ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಮರುಶೋಧಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಆ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತ ಹುನ್ನಾರಗಳು ಅನ್ನುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವ ಸತ್ಯ. ಈ ಸತ್ಯ ಕೇವಲ ವೀರಶೈವ ಚಳುವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಇಂತಹ ರೂಪಾಂತರಗಳು ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಪರ್ಯಾಯ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಳುವಳಿಗಳ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಸವಣ್ಣನಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿಯೂ ಈ ವೀರಶೈವ ಆಂದೋಲನ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಶೂದ್ರ ಮತ್ತು ದಲಿತರನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ತಾತ್ವಿಕ ಹಿನ್ನಲೆ ಇವತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಘಟನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ವಿರಶೈವ ಧರ್ಮವು ಸಾಂಘಿಕ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಮುದಾಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಹಾಗೂ ಕೋಮು ಕಟುವಾದಿಗಳ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಧರ್ಮನಿರಪೇಕ್ಷವಾದ ವೀರಶೈವ ಆಂದೋಲನವು ಇವತ್ತು ಕೋಮುವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದೆ. ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯೆಂದರೆ ಕೋಮುವಾದೀಕರಣ ಎನ್ನುವ ತೀರ್ಮಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಆಂದೋಲನವು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಲವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಕೇತಗಳಾದ ಆತ್ಮಲಿಂಗ, ಜಂಗಮ, ಪ್ರಸಾದ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಜಾತಿಯ ಲಾಂಛನಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಸಂಕೇತ ಮತ್ತು ಲಾಂಚನಗಳ ನಡುವಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳು ಗೋಚರಿಸದೆ ಹೋಗಿದ್ದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ. ವಿಪರ್ಯಾಸ ನೋಡಿ ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ನೂರಾರು ಒಳಪಂಗಡಗಳು ಈ ವೀರಶೈವ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮರುಹುಟ್ಟು ಪಡದಿವೆ. ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಅನಿಷ್ಠ-ನಿಶಿದ್ಧ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿಬೇಕಿದ್ದ ಈ ಚಳುವಳಿಯೂ ಅಂತಹ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಮುಂದಾಳುತನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಧರ್ಮದ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಜರೂರಿದೆ. ಹಾಗೂ ಈ ಆಂದೋಲನದ ಮುಂದಾಳುತನ ವಹಿಸಿದ್ದ ಬಸವ, ಬಸವಣ್ಣ ಮತ್ತು ಬಸವೇಶ್ವರ ಎಂಬೀತ್ಯಾದಿ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಇವರ ತತ್ವ-ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪರಿ ಏನು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಬಸವಣ್ಣ ವೇದ ಮತ್ತು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕರಿಸಿ ವೀರಶೈವ ಎನ್ನುವ ಜೀವಪರ ಧರ್ಮದ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ ಕರ್ತನಾದರು. ಈ ಆಂದೋಲನವು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಹಾಗೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಾಕಾರಿ ಮತ್ತು ಅಮೂರ್ತಸ್ವರೂಪದ ಸಂಕೇತವಾದ ಆತ್ಮಲಿಂಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದರ ಮುಖೇನ ಸಮಾನತೆಯ ಅಂತರ್‌ಬೆಸುಗೆಯನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ಲಿಂಗವು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದರ ರೂಪಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತೆ. ಇಂತಹ ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಲು ಅಂತರ್‌ಜಾತೀಯ ಮದುವೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆಯ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಅಂತರಂಗ ಬಹಿರಂಗದ ಶುದ್ಧತೆಯ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆಯಾಮಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ಸುಧಾಹರಣೆಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಮಾನವತವಾದಿ ಲಕ್ಷಣಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿತವಾಗಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹವೇ ದೇವಾಲಯ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ದೈಹಿಕ ರಚನೆಯನ್ನು ದೇವಾಲಯವೆಂದು ಹೇಳಿರುವುದು ಸಮಾಜದಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವಂಚಿತ ಸಮುದಾಯದ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ್ದ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸಿದ್ದರ ರೂಪಕವಾಗಿದೆ. ಮನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯ ನಡುವಿನ ಕಂದರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಐತಿಹ್ಯಗಳನ್ನು ಒಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ವೇದ-ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕರಿಸಿ ಮನುಕುಲದ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯವನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ಬಸವಣ್ಣನಾಗಿರುವರು. ಇವರು ಯಾವತ್ತು ದೇವರಾಗಿ ಅಥವಾ ದೈವಿಸಂಭೂತನಾಗಿ ದಕ್ಕಿದವರಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೊಳಕು ತೊಳೆಯುವ ಮಡಿವಾಳ ಮಾಚಯ್ಯನ ರೂಪಕ. ಬಸವಣ್ಣ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರದ ವಿಕೇಂದ್ರಿಕರಣ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೇಲ್ಚಲನೆ ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ಹೋರಾಟಗಾರ ಮಾತ್ರ. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಗಡಿಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ದಾಟುವ ಹಂಬಲದ ಸೂಚಕ ಈ ಬಸವಣ್ಣ ಆದ್ದರಿಂದ, ವಚನ ಚಳುವಳಿಯ ಒಟ್ಟು ಆಶಯ ಮಾನವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಶೋಧನೆಯಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಕರಣಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪ್ರತಿನಿಧಿಕರಣವು ಅಧಿಕಾರದ ನೆಲೆಯಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ನೆಲೆಗೆ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಣೆ ಬಸವಣ್ಣ ಅನ್ನವುದು ಮುಖ್ಯ ಹಾಗಾಗಿ ಇವರೊಬ್ಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾಳಜಿಯ ಆಕ್ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಆಗಿ ದಕ್ಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲ ದೇಶಗಳ ಹಂಗನ್ನು ಮೀರಿ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ/ಕಾಪಾಡುವ ಆಲೋಚನಕ್ರಮವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ ಜನಪರ ಚಿಂತಕ ಬಸವ.

‘ನುಡಿದರೆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಂತಿರಬೇಕು......’ ಎನ್ನುವಂತಹ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶನ ಅಥವಾ ಒತ್ತಾಯದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಂಬಲವಿದೆ. ನಮ್ಮ ನುಡಿ ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ರೂಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಕೂಡದು ಎನ್ನುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿವೇಕ ಅಲ್ಲಿದೆ. ‘ದಯೆ ಬೇಕು ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲಿ’ ಅನ್ನುವ ಹಂಬಲವು ಕೂಡ ಜೀವ ಕಾರುಣ್ಯದ ತುಡಿತವಾಗಿದೆ. ದಯವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ಜೀವಪರ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಿದ ಕ್ರಮ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಸವಣ್ಣನ ‘ಹರಕೆಯ ಕುರಿ ಬಲಿಯ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡುವಾಗ ಕೊಲ್ಲಿದವನು ಉಳಿವನೇ?’ ಎಂಬ ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜದಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಹಾಗೂ ಅವರ ಬದುಕಿಗೂ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ, ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡುವ ಹಾಗೂ ಅಂತವರನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಸವಣ್ಣನಾಗಿ ದಕ್ಕಿದ್ದು ಅಪಾರ ಜನಸಮೂಹಕ್ಕೆ. ಬಸವಣ್ಣರನ್ನು ಶಿವನ ವಾಹನ ನಂದಿಯ ಮರು ಅವತಾರವೆಂದು ನಂಬಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇವೆ. ನಮ್ಮ ರೈತರು ಬಸವ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಬಸವೇಶ್ವರನ ಪುಣ್ಯ ಜಯಂತಿಯಾಗಿ [ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆ] ಆಚರಿಸುವ ಬದಲಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ನಿರಂತರ ಶ್ರಮಿಸುವ ಶ್ರಮಿಕ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳಾದ ಎತ್ತುಗಳ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಆಚರಿಸುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ರೈತರು ಇಡೀ ದಿವಸ ಎತ್ತುಗಳ ಮೈತೊಳೆದು, ಅವುಗಳ ಕೊಂಬುಗಳನ್ನು ಶೃಂಗರಿಸಿ, ಪೂಜೆ-ನೈವೇಧ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೆರಿಸಿ, ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಊರಸುತ್ತ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂಬ್ರಮಿಸುವ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ. ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಮುಖೇನ ರೈತ ತನಗಾಗಿ ಬದುಕುವ ಮತ್ತು ಬದುಕು ನೀಡುವ ಒಂದು ಸಾರ್ಥಕ ಜೀವದ ಋಣಭಾರವನ್ನು ತೀರಿಸುವ ಧೈನ್ಯತೆಯ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಬಸವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು ವಿಶೇಷ.

ಬಸವೇಶ್ವರನನ್ನು ಬಂಡವಾಳವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಜಾತಿವಾದಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆ ಜಾತಿಪರ ಕಂಕಣಕಟ್ಟಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವ ಡೃಢಸಂಕಲ್ಪದ ವೇಷದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೋಮುಕಟುವಾದಿಗಳು ಬಸವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಬಸವ ಜಯಂತಿಯಂತಹ ದಿನಗಳಂದು ಬಸವ ಅಥವಾ ಬಸವಣ್ಣನ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಪುನನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಆದರ್ಶದ[?] ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಇರಾಧೆಯ ಆಚರಣೆಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದ್ದೂ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಜಾತಿವಾದಿಗಳು ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತ ಜಾತೀಯತೆಯ ವಿಷಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುವ ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಸುವ ಪಾಪದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಸವನ ಪುಣ್ಯಜಯಂತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶ ಇಂತಹದೇ ಭಾಷಿಕ ರಚನೆಯ ನೆಲೆಗಳ ಸಂಕಥನವನ್ನು ಭಾಷೆಯೂ ಘಾತಕ ವೆಂದು ಅಲ್ಲಮನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರಬಹುದು. ಈ ಭಾಷಿಕ ರಚನೆಗಳು ಇಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಚನೆಗಳೂ ಆಗಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಏಕೀರೂಪಿಸುವ ಮಾದರಿಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನು ಒಡ್ಡದೆ ಇರಲಾರವು. ಇಂತಹ ಮಾದರಿಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಐಕ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಏಕತೆಯ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಏಕರೂಪಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮಠಾಧೀಶರು ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಯೋಚಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ತೀರಾನೇ ಕಮ್ಮಿ. ಕಾರಣ ಜಾತಿಪದ್ಧತಿಯು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಸ್ವರೂಪದ್ದು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಸಂಬಂಧದ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದು. ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಶಕ್ತಿಗಳು ಕೂಡ ಒಳಗಣ ಜಾತೀಯತೆಯನ್ನು ಮೀರಲಾರದೆ ಹುಸಿ ಆದರ್ಶದ ಹೊರಗಣ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತವೆ. ಜಾತೀಯತೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕವಾದವು ಯಜಮಾನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತೀಕ. ಈ ಸಂಕಥನಗಳು ಹಠದಿಂದ ನಿರಂತರ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಏಕತೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಕೇವಲ ಏಕೀಕರಿಸುವ ಹುನ್ನಾರಗಳಿಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಹುನ್ನಾರಗಳು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಈ ವಿನಾಶದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಂತರ್ಜಾತಿ ಮದುವೆಗಳು ಸೂತಕ ಕಾರ್ಯದಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಇಂತಹ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಪರ್ಯಾಸ, ವೈರುಧ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಬಸವೇಶ್ವರ ಬಸವನಾಗಿ ಅಥವಾ ಬಸವಣ್ಣನಾಗಿ ದಕ್ಕಿರುವ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಬಹಳನೇ ಕಮ್ಮಿ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದಾದರೆ ಸಮಾಜದಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರೈತರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಂದು ಬಸವ ತತ್ವಗಳು ಮುಂಚೂಣೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯ ದೃವಿಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಮಠಾದೀಶರ ಮತ್ತು ಕೋಮುವಾದಿಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಚರಿತ್ರೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಣೆಗಳ ಶೋಧನೆಯ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಯಾರೂ ಮಾಡಿದ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಚರಿತ್ರೆಯು ತನ್ನ ಕಾಲದ ಸಾಮಾಜಿಕ-ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಪುನರ್‌ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೇವಲ ರಾಜಕಾರಣವಿರಲಾರದು, ಆದರೆ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ನಗಣ್ಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಜಾತಿ/ಧರ್ಮಗಳು ಮನುಕುಲದ ಜೀವನಕ್ರಮದ ಚಲನೆಯೂ ಹೌದು ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಲಕ್ಷಣವೂ ಹೌದು ಆದರೆ ಈಗ ಜಾತಿ/ಧರ್ಮಗಳು ರಾಜಕಾರಣದ ಗಾಳಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಮನುಕುಲದ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಅವಮಾನವೇ ಸರಿ.

[ಚಿತ್ರಗಳು-ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ]

ಪುಟದ ಮೊದಲಿಗೆ

Votes: 5 Rating: 4.2

ನಿಮ್ಮಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ

ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆನೆಯಿಲ್ಲ, ಚಿಂತನೆಯ ನಟನೆ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಇಲ್ಲ, ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯ ಸೋಗು ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪೋಸು ಇದೆ....

Guest \| 29 Apr 2009 08:54 pm \| Reply »

Re: avaravara bhavakke.....

Guest | 01 May 2009 04:35 pm | Reply »

Re: ನಿಮ್ಮ ಭಾವಕ್ಕೆ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರಿ. ಮಿಕ್ಕವರ ಭಾವದ ಉಸಾಬರಿ ತಮಗೇಕೆ?

Guest | 09 May 2009 10:58 pm | Reply »

ಮೇಟಿಯವರೆ, ಸರಳವಾಗಿ ಹೃದ್ಯವಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ.. ಬಸವಣ್ಣ ಅನುಭವವಾಗಿ ಬರದ ಹೊರತು ಅವನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ....

Guest \| 28 Apr 2009 06:18 pm \| Reply »

ಹಳೆಯ ಗೃಹೀತಗಳನ್ನೇ ಹೊಸ ಅರಿವು ಎಚ್ಚರ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಕರಿ ಮಾಡುವ ಸಿದ್ಧಶೈಲಿಯ ಚಿಂತನೆ. ಇಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಹನ್ನೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ತಿಳಿಯದ ಜನರು ಇತಿಹಾಸ, ಜಾತಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಎರಕದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅಮೂರ್ತ ಚಿಂತನೆಯ ಪಾಕವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. -- ಸಿದ್ದಮುಖಿ...

Guest \| 28 Apr 2009 12:19 am \| Reply »

ತನ್ನ ವಿರುಧ್ಧದ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವು ನುಂಗಿ ನೊಣೆದಿದೆ. ಅದರ ವಿರುಧ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ಜೈನ ಧರ್ಮ, ಬಸವ ಧರ್ಮ, ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಸಂಚಲನಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವೈದಿಕ ಧರ್ಮ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ತಮ್ಮ ಕಾಳಜಿ, ನಿಲುವುಗಳು ಇಷ್ಟವಾದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಸುಲಲಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಓದಲು ಶ್ರಮ ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. "ಈ ರೂಪಾಂತರಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲವಾದರೂ ಆ ಯಾವ ಕಾರಣವು ಇದರ ಪುನರ್ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಇರಾದೆ ಉಳ್ಳದ್ದಲ್ಲ." ಇಂತಹ ವಾಕ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಓದುಗನಿಗೆ ಮಂಕು ಕವಿಯುತ್ತ, ಓದಿ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಜ್ವರ ಬಂದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. - ವರಾಹ...

Guest \| 27 Apr 2009 06:04 pm \| Reply »

Re: ವರಾಹ, ವೈದಿಕ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಏನು? ಅದರ ಗುಣಸ್ವರೂಪಲಕ್ಷಣಗಳು ಯಾವುವು? ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ನುಂಗುವ ಶಕ್ತಿ ವೈದಿಕ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಇದೆಯೆಂದಾರೆ, ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವೇನು? -- ಆಸಕ್ತ ಓದುಗ

Guest | 28 Apr 2009 01:39 am | Reply »

Re: ಆಸಕ್ತ ಓದುಗರೆ, ಏನ್ರೀ ಎಂತೆಂತ ಕಷ್ಟದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳ್ತೀರಲ್ರೀ!! ವೈದಿಕ ಧರ್ಮ-ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ-ಶ್ರೇಣೀಕೃತ ಸಮಾಜ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಏನೋ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ ಅಂತ ಬೀಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನೆ ದಿನೆ ಹೆಚ್ತಾ ಇದೆಯಲ್ರೀ. ವರಾಹ ಅವರು ಲಂಕೇಶರ ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ವೆ?

Guest | 28 Apr 2009 10:52 pm | Reply »

ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣ: ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಸಂದರ್ಶನ ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

2009-11-22T10:07:00.000-08:00

ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣ: ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಸಂದರ್ಶನ

ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

ಸೋಮವಾರ, 8 ಜೂನ್ 2009 (07:56 IST)

ನೋಮ್ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ

ನೋಮ್ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಮತ್ತು ಬಹುಮುಖಿ ವಿದ್ವಾಂಸ. ಆಧುನಿಕ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಆದ್ಯ ಪ್ರವರ್ತಕ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಕ, ಮಾಧ್ಯಮ ಟೀಕೆಕಾರ. ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನ ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಯುದ್ಧ ವಿರೋಧ ನೀತಿ, ಅಮೆರಿಕಾದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿತ್ವ, ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ಜಾಗತೀಕರಣ, ಅಣು ಒಪ್ಪಂದ, ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ವೆಪನ್ಸ್ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಲ್ಲ ಅವರ ವಿಚಾರ ಸರಣಿ ಹರಿದಿದೆ. ಅಮೆರಿಕಾ ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವ ಛಾತಿಯಿರುವ ಏಕೈಕ ಭಿನ್ನಮತೀಯ ಆನಾರ್ಕಿಸ್ಟ್ ಚಿಂತಕ. ಅಮೆರಿಕಾದ ‘ದಿ ನ್ಯೂ ಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯು ನೋಮ್ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೆ ಜೀವಂತವಿರುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ಎಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸಿದೆ. ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಇವರ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಡಾರ್ವಿನ್ ಮತ್ತು ಡೆಕಾರ್ಟಸ್ ಅವರಷ್ಟೆ ಪ್ರಮುಖ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಸಮಸಮ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇವರನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಹತ್ತು ಜನ ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನಾಗಿ ಬಣ್ಣಿಸಿರುವುದು ವಿಶೇಷ.

ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಮೈಸ್ಸಾಚುಸೆಟ್ಸ್ ಇನ್ಸ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿರಿಗೆ ೧೯೫೫ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಹುದ್ದೆ ಲಭಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿಗೆ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯ್ತು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಈ ವಿಭಾಗವು ಪ್ರಗತಿಪರ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಯ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

ಚಿಂತಕ ನೋಮ್ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಜೊತೆ ಡೇವಿಡ್ ಜೆ ಬ್ರೌನ್ ನಡೆಸಿದ ಸಂದರ್ಶನದ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಡೇವಿಡ್: ಈ ಮೊದಲು ಇದ್ದಂತ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಕಾರಗಳಾದ ದೂರದರ್ಶನ, ರೇಡಿಯೋ, ಮತ್ತು ದಿನಪತ್ರಕೆಗಳನ್ನು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳು ತಮ್ಮ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ಅನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಇದೇನಾದರೂ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ ನಿಮಗೆ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಮೊದಲನೇಯದಾಗಿ, ಚಾರಿತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇದು ನಿಜವಲ್ಲ, ನನಗೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆಧುನಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಿಟನ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಕಳೆದ ಎರಡು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಕುರಿತು ಗಣನೀಯ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೇಯ ಶತಮಾನವು ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ಮಾಧ್ಯಮವು ಬಹಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ, ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಬೆಳದದ್ದು ಈಗಲೇ ಎಂದೂ ಹೇಳಬೇಕು. ಆಗೀನ ಪತ್ರಿಕಾ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಜನರ ಬೆಂಬಲ, ಅವರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ಹಾಗಾಗಿ, ಮಾಧ್ಯಮ ಹೆಚ್ಚು ಜನಗಳನ್ನು ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ವೈವಿದ್ಯಮಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಕ್ರಮೇಣ ಇದು ಬದಲಾಯಿತು. ಅಂದರೆ, ಬ್ರಿಟನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರೆಸ್‌ಗಳನ್ನು ಸರಕಾರವು ತೆರಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೆನ್ಸಾರ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿತು. ಆದರೆ, ಈಗ ಇದು ಬದಲಾಗಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಇದರಿಂದ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಕೈವಶ ಮತ್ತು ಜಾಹಿರಾತು-ಅವಲಂಬನೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರೆಸ್‌ಗಳು ಮಣ್ಣುಪಾಲಾದವು. ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಇವುಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಪಾರದ ಸ್ಥಿರತೆಯಿಲ್ಲ, ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ಅಭಾವ. ಹಾಗೂ ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಧ್ಯಮವು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆದಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಜನ ಬೆಂಬಲಿತ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಹುತೇಕ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿವೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಐವತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಎಂಟನೂರು ಕೂಲಿ/ಕಾರ್ಮಿಕ ಬೆಂಬಲಿತ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವಾರಕ್ಕೆ ಅಂದಾಜು ಮೂವತ್ತು ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಯವಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ, ಜನಪರವಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅಂದರೆ ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಎಡಪಂಥೀಯ ಪ್ರಣೀತ ನಿಯತಕಾಲಿಕವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವೊ? ಅವುಗಳು ಯಾವುದೇ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ರೆಂಜಿಗಿಂತೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯದಲ್ಲಿತ್ತು ಎನ್ನುವದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಜವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕ್ರಮೇಣ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಸಂಚಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಜಾಹಿರಾತುಗಳ ಅವಲಂಬನೆಯಿಂದ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮೊದಲುಗೊಂಡಿತು.

ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹಾಗೆಯೇ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಕೂಡ ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಮೊದಲು ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ರಾಷ್ಟ್ರ-ಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದು ಪೆಂಟಗಾನ್ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ನಂತರದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇದು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗೀಕರಣಗೊಂಡಿತು ಆವಾಗಿನಿಂದ ಇದರ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಜನಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಬೇಕೆಂದರೆ ಬಳಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಾಹಿರಾತು ಮಾಲೀಕರು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ಅನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ, ಇದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜಾಹಿರಾತು, ವಾಣಿಜ್ಯ, ಮನೋರಂಜನೆ ಮತ್ತು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಮಾಹಿತಿ ಉಪಯೋಗ, ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಟನೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಜನಪರ ಚಟವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಇದು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲವಾದರೂ, ನಿಜವಾಗಲೂ ಇದೊಂದು ಅಗಾಧವಾದ ಹೋರಾಟವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೊದಲಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ನಂತರದ ರೇಡಿಯೋ ಹಾಗೂ ಈಗೀನ ದೂರದರ್ಶನದಂತೆ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಕೂಡಾ ಸಹಾಯವಾಗಿದೆಂದು ಹೇಳಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ.

ಡೇವಿಡ್: ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಯಾವ ಬಗೆಯ ಪಲ್ಲಟಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತೆ ನಿಮಗೆ? ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆ/ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಇದೊಂದು ಮಾನದಂಡವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿರಾ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನ ಆಗಮನವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆದ ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಯಾತ್ಮಕ ಚಟವಟಿಕೆಗಳು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ಅನ್ನು ಆಧರಿಸಿಕೊಂಡು ರೂಪಗೊಂಡಿವೆ. ನಿಜ ಇದರ ಫಲವಾಗಿ ಇಂಡೋನೆಷಿಯಾದೊಳಗಿದ್ದ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳಿಸಲಕ್ಕೆ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಜನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸಲು ಬಹಳ ಅನಕೂಲಕರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಂಘಟನೆಗೊಂಡು ಈ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರತ್ವವನ್ನು ಉಚ್ಛಾಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಇದರಿಂದಲೇ. ಈಗಲೂ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ದಕ್ಷಿಣಕೊರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿರುವದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಪ್ರತಿ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಉದ್ದೇಶವು ಸಮಾಜದ ಮೂಲಧಾತು ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಿಕರಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿಯೇ ದಕ್ಷಿಣಕೊರಿಯಾವು ಬಹಳ ನರವ್ಸ್ ಆದ ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ ಅನ್ನು ಒಂದು ಬೃಹತ್/ಸ್ವತಂತ್ರ ಮಾಧ್ಯಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಇದೇ ಅವರ ಇವತ್ತಿನ ರಾಜಕೀಯ ಜಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸುಧಾರಣಾವಾದಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಎಂದೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಬೆಂಬಲ ದಕ್ಕಲಿಕ್ಕೂ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ಟೇ ಕಾರಣ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್-ಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ಹೌದು, ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನಿಂದ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಘಟನೆಯು ದಿಗ್ಭಂಧಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಬಹುಪಕ್ಷೀಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಬೀತಪಡಿಸಿಲಾಗಿದೆ. ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ, ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಇವತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ವೇದಿಕೆ [ವರ್ಲ್ಡ್ ಸೋಸಿಯಲ್ ಫೋರಮ್] ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೃಹತ್ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿ ರೂಪಗೊಳ್ಳಲು, ಅದರ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸೇರಲು ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿ ಮೂಲೆಯಿಂದಲೂ ಜನ ಇದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೂ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನ ಸಂಘಟನೆಯಿಂದಲೇ ಎಂದೂ ಹೇಳಬೇಕು. ಆದರೆ, ಮಾಸ್ ಮೀಡಿಯಾವು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕೊಡಲಾರದು. ಇಂತಹ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದು.

ಡೇವಿಡ್: ನಮ್ಮ ಜನಾಂಗ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕುರಿತು ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಅನ್ನಿಸಿದೆಯೇ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಹೌದು ಇದರಿಂದ ಪ್ರಗತಿಯೂ ಅಗಿದೆ ಹಾಗೂ ವೈಪಲ್ಯವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದರ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಗತಿ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳುವದೆಂದರೆ ಇದು ಬಹಳ ಜಟಿಲವಾದದ್ದು. ಔಪಚಾರಿಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಬೆಳದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಇದರರ್ಥ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ ಶಕ್ಕಿಯನ್ನು ಪಡಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಚಲಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ-ಆತಂಕಗಳೂ ಬೆಳದಿವೆ. ಈ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವ ಕುರಿತ ಸಾಕಷ್ಟು ಗುಮಾನಿ, ನಿರಾಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿನಿಕತನ ಬೆಳದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಮೆರಿಕಾವೇನು ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ.

ಅಂದರೆ, ಅಮೆರಿಕಾದ ಸಮಾಜಗಳು ಬಹಳ ಮುಕ್ತ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವೆಂದು ಬೀಗುವ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ದೇಶದ ಒಟ್ಟು ಜನರ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಜನ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ಔದ್ಯೋಗಿಕ ವಲಯದ ಜನರೊಡ್ಡುವ ಆಮಿಷಕ್ಕೆ ಈ ದೇಶದ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ನಕಲಿ ಆಟದಂತೆ ಹಾಗೂ ಚುನಾವಣಾ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಕೂಡ ಈ ಶ್ರೀಮಂತ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ತಮಗೆ ತಿಳಿಯದ ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ಈ ಜನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಈ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಉದ್ದ ಅಗಲಕ್ಕೂ ನಡೀತಾ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಒಂದು ಔಪಚಾರಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಖಂಡಿತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ, ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಾರ ಸಗಟಾಗಿ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಡೇವಿಡ್: ಅಮೆರಿಕಾ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕಂತ ತಮಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೇ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಮೆರಿಕಾದ ಖ್ಯಾತ ಸಾಮಾಜಿಕ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಜಾನ್ ದೇವಯ್‌ ರವರು ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದಂತೆ ರಾಜಕಾರಣವು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳು ಆಡಿಸುವ ಗೊಂಬೆಯಾಟದಂತೆ. ಇದರರ್ಥ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ಖಾಸಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂಕುಶ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದೆಇರುತ್ತೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸನೆಸ್ ವಲಯವು ಬುಡದಿಂದ ಮೇಲಿನವರೆಗೂ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಅನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಈ ಮನೋಧರ್ಮ ಮುಂದುವರಿದಷ್ಟು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ. ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಇಂತಹ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ರೀತಿ-ರಿವಾಜುಗಳಿಂದ ರೂಪಿಸಲು ಅನುವಾಗುತ್ತೆ. ಇದನ್ನೆ ಜಾನ್ ದೇವಯ್‌ ರವರು ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ ಫ್ಯೂಡಲಿಸಮ್‌ನಿಂದ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಯಲ್ ಡೆಮಾಕ್ರೆಸಿ ಎಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸಿದೆ ಅಂತಲ್ಲ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವಂತಹದು. ಇದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಾದರೂ ನನಗೂ ಇದೆ ಸರಿ ಅನಸುತ್ತೆ.

ಡೇವಿಡ್: ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಕರಣವು [ಯುನಿವರ್ಸಲ್ ಗ್ರಾಮರ್] ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತ ಆಗಿರುವ ಹಾಗೆ ಜಾಗತಿಕ ನೈತಿಕತೆ ಅನ್ನುವುದೇನಾದರೂ ಇದಿಯೇ? ಇದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯವಾಗಿದಿಯೇ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ನಿಜ, ನನ್ನ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇದಕ್ಕೇನು ಅಂತಹ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಆಧುನಿಕ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ಹೊರಹೊಮ್ಮವ ಮೊದಲೇ ಸಾಕಾರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಡೇವಿಡ್ ಹ್ಯೂಮ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿರುವಂತೆ - ಕರ್ತವ್ಯದ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಅಪಾರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇನೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇದ್ದೆಇರುತ್ತೆ. ಇದು ಯಾವಾಗ ಸಾಧ್ಯವೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವ ಕೆಲವು ನಿಶ್ಚಿತ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇದರಿಂದ ಸಾಧಿತಗೊಳ್ಳುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನಮ್ಮ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೆ ಅಂತ ಹ್ಯೂಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಕೊಡಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಹ್ಯೂಮ್ ಇದನ್ನು ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆby "the original hand of nature." ಇದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ವಿಕಾಸ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೇನಿವೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಕೂಡಾ ಭಾಷಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳವಣೆಗೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನವಷ್ಟೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ತಿಳವಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಅಪಾರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿರಬೇಕು.

ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ, ಈಗ ನೀವು ಮತ್ತು ನಾನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಎಷ್ಟೋ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಳರಿಯದವಾಗಿವೆ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಯಾರು ಕೂಡ ಅವುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸದೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಇಂತಹ ಅಪರಿಮಿತ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ನಿಗದಿತ ಅಂತರ್ಗತ ತಂತ್ರವನ್ನೊಳಗೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಕರಣವು ಜನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತ ಆಗಿರುವ ಹಾಗೆ ಜಾಗತಿಕ ನೈತಿಕತೆ ಇರುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ನಮಗೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತಿದೆಯೋ? ಇಲ್ಲವೋ? ಆದರೆ, ಹ್ಯೂಮ್‌ನ ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳೇ ಸರಿ ಅನಿಸುತ್ತವೆ.

ಡೇವಿಡ್: ಅಂತರ್ಗತವಾದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು ಅದೇಗೆ ನಮ್ಮ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತೆ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಹೌದು, ಒಂದು ಪಕ್ಷ ನಾವೇನಾದರೂ ದೈವ ಮಾನವರಲ್ಲದೆ, ಸಾವಯವ ಜೀವಿಗಳಾಗಿದ್ದೇ ನಿಜವಾದರೆ ನಮ್ಮ ಅಂತರ್ಗತ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನಮ್ಮ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸುವದರ ಜೊತೆಗೆ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವ ಏನಂದರೆ ನಾನು ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯ ಜೀನ್ಸ್‌ಗಳೇ ಕಾರಣ ಬದಲಾಗಿ ಇಲಿಯ ಜೀನ್ಸ್‌ಗಳು ಅಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಇಲಿಯಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆನುವಂಶಿಕ ಆಧಾರಗಳಿದ್ದರೂ, ಅದು ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕಾ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತೆ. ಹಾಗೇನೆ ಈ ಆಯ್ಕೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತೆ ಅನ್ನುವದು ದಿಟ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಮಗೇನಾದರೂ ಗ್ರಹಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಿತಿಗಳು ಇದ್ದಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಅವುಗಳು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ಇವುಗಳು ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಡೇವಿಡ್: ಅದೇಗೆ ನಿಮಗೆ ಭಾಷೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದನ್ನು ನಾವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಪರಿಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ.?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಎಲ್ಲರು ಊಹಿಸುವ ಹಾಗೆ ನೀವೂ ಊಹಿಸಿದ್ದಿರಿ. ಅಂದರೆ, ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪಿತ ಭಾವನೆ. ನೀವು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸಿ, ಈ ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯೆನೆಂದು. ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೀವು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದು ವೇಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ನಾವು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಸಂವಾದದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರೋಕೆ ಸಾಧ್ಯನೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅಗಾಧತೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಭಾಷೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ದಕ್ಕುತ್ತೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಲ್ಲದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಯಾಕಂದರೆ, ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಧನ ನಮಗೆ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಡೇವಿಡ್: ಅಶಾಬ್ದಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಹಾವ-ಭಾವಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಸಿ, ಭಾಷೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಗುರುತಿಸದ ವಿಶೇಷ ಸಂವಹನ ಕ್ರಮಗಳಾದ ಮೈಂಡ್-ರೀಡಿಂಗ್ (ಟೆಲಿಪತಿಕ್) ನಂತಹ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮಾದರಿಯ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಅಂತಹದೇ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂವಹನ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೀವೇನಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿರಾ?

ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಮೂದಲನೆಯದಾಗಿ, ಭಾಷೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸಂವಹನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಲಾರದು. ಆದರೆ ನಾವು ಹಲವು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಹನವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸನ್ನೆ ,ಉಡುಗೆ ನಮ್ಮ ಹೇರ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಮುಖೇನ ಸಂವಹನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೂಡಾ ಸಂವಹನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು. ಭಾಷೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಟೆಲಿಪತಿಕ್ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ನಂಬುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವದು ನನ್ನ ಉದ್ಧೇಶವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪುರಾವೆಗಳು ಬೇಕು. ಆದರೆ, ಇದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಯಾಕಂದರೆ ಯಾವುದೇ ವಾಸ್ತವಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವಲ್ಲಿ ಇದು ಸಫಲವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಅಪ್ಪಟ ಸುಳ್ಳು ಎಂದೂ ನಿರೂಪಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಅಸಮಂಜಸವಾದದ್ದು. ಇದರ ನಂಬುಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ತೊಡಕುಗಳಿವೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ.
.
ಡೇವಿಡ್: ದೇವರ ಕಲ್ಪನೆ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಏನು? ಹಾಗೂ ನೀವು ಅಲ್ಟಿಮೇಟ್ ಆಗಿ ವಿಕಾಸತ್ವದಲ್ಲಿ ಏನು ಕಾಣುತ್ತಿರಿ?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಇಂತಹ ಯಾವುದೆ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೀವೆ ಎಂದೂ ನನಗೇನೂ ಅನ್ನಿಸ್ತಾಯಿಲ್ಲ.

ಡೇವಿಡ್: ನಿಮಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುವುದೆನಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆತ್ಮದ ಕತೆಯೂ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದೂ.

ಡೇವಿಡ್: ಮುಗಿಯಿತು ಅಂದರೆ ಅದೇ ಕೊನೆ ಅಂತಾನ?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಹೌದು ಅದೇ ಕೊನೆ. ಸಾವು ಅಂದರೆ ಸಜೀವದ ಕೊನೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ, ಹಾಗೇನೆ ಈ ಜೀವದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಡೇವಿಡ್: ಮಾನವ ಕುಲಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಇದೆ ಅಂತ ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆಯಾ? ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆ ಏನು?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ತಕ್ಷಣದ ಅಪಾಯವೆನಂದರೆ, ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಯುದ್ಧ. ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಈ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ/ಮಾರಕ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಯುದ್ಧದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನಿಜವಾಗಿ, ಒಂದು ಪವಾಡವೇ ಸರಿ. ಯಾಕಂದರೆ ಈ ಅಪಾಯಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತವೆ. ಉದಾ; ಸ್ಪೆಸ್‌ನಲ್ಲಿಯ ಮಿಲಿಟರಿಯ ವಿಸ್ತರಣೆ ಮತ್ತು ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಈ ಸ್ಪೆಸ್ ಆಧಾರಿತ ಧ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯಗಳು, ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸ್ಪೋಟಗೊಳ್ಳಬಹುದಾದ (ಹೇರಿ-ಟ್ರಿಗರ್) ಭಯಾನಕ ಆಯುಧಗಳು ಅಚಾನಕ್ ಯಾವುದೇ ತರಹದ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಹುದು.

ಇವುಗಳೇ ಸಧ್ಯದ ಅಪಾಯಗಳು. ಈ ಅಪಾಯಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಇದು ಇನ್ನಿತರ ಸಮೂಹ ಧ್ವಂಸಕ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಆಯುಧಗಳು ವಿಪರೀತ ವಿಧ್ವಂಸಕವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಹಾಗೂ ಜೈವಿಕ-ಆಯುಧಗಳು (ಬೈಯೋ-ವೆಪನ್ಸ್) ಉಗ್ರ ಮಾರಕ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಈ ಜೈವಿಕ-ಆಯುಧಗಳ ಕುರಿತ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ವಿಫಲತೆಯು ಜೀವಸಂಕುಲಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತಿವೆ. ವಾಸ್ತವವೇನೆಂದರೆ, ಅಮೆರಿಕಾವು ಈ ಬೈಯೋ-ವೆಪನ್ಸ್‌ನ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಮೀನಾ ಮೇಷ ಎನಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಈ ಬೈಯೋ-ವೆಪನ್ಸ್‌ನ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕಾರಣ ಅಮೆರಿಕಾವು ಹೊಸ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ಆಯುಧಗಳ ಸಿದ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪೆಸ್ ಮಿಲಿಟರೀಕರಣದ ಮುಂದಾಳುತನದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ.

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇವುಗಳೇ ಭಯಾನಕ ಅಪಾಯಗಳು. ಈ ನಾಶಗಳಿಂದ ನಾವು ಏನಾದರೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದರೆ, ಜೀವಸಂಕುಲವು ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಬದುಕಿ-ಉಳಿದಿದ್ದೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದು ಯಾವ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಿಗಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿರೋಧಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವದು ವೇಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಭಯಾನಕ ಅಪಾಯಗಳು ಕಾದಿವೆ. ಅಂದರೆ, ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ಜೀವಪರಿಸರದ ಅಪಾಯಗಳು ಇರುವುದು ಶೋಚನಿಯ. ಆದರೆ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ನಡುವಿನ ಒಟ್ಟಭಿಪ್ರಾಯ ಅವರು ಈ ಕುರಿತು ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ನಡಸುತ್ತವೆ ಎಂದು. ಈ ಅಸಮಾನಂತರ (ನಾನ್‌ಲೀನಿಯರ್) ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆಗುತ್ತಿವೆ. ಅಂದರೆ, ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು, ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಭಾರೀ ಅನಾಹುತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯ ಸುಳಿವು ಇಲ್ಲದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಮಾರಕ ಅಪಾಯಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಘಟಿಸಬಹುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಸಂಕುಲವು ಅಪಾಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಿಗೂ ಈ ಜೀವಸಂಕುಲದ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿರೋಧ ಒಡ್ಡುವುದು ಕೂಡಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಡೇವಿಡ್: ಈ ಮಾನವಕುಲ ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯಾ? ಅಥವಾ ವಿನಾಶದಂಚಿನಲ್ಲಿದೆಯಾ?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಇದು ನಾವು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ/ವಿಧಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವದರ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರ ವಾಗುತ್ತೆ. ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳಿವೆ. ಅಂದರೆ, ವಿಧ್ವಂಸಕ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಸ್ಪೇಸ್‌ನಲ್ಲಿಡುವ ಅಥವಾ ಜೀವಪರಿಸರವನ್ನು ಹೈಡ್ರೊಕಾರ್ಬನ್ಸ್‌ನಿಂದ ನಾಶಗೊಳಿಸುವ ಮಾರಕ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನಿನ ಸ್ವರೂಪವಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಇವು ಕೇವಲ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಮಾತ್ರ.

ಡೇವಿಡ್: ನಿಮಗೆ ಏನು ಭರವಸೆ ಕೊಡುತ್ತೆ?
ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ: ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುವದಾದರೆ ಇದು ನಿಜವಾಗಿ ಅಂತಹ ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಎಷ್ಟು ಆಶಾವಾದಿಗಳು ಆಗಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ನಾವು ಒಂದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಜನಗಳು ಹಲವಾರು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನಿಸಿಕೆ/ಉಹೆಗಳಿಗೆ ಗಮನ ಕೊಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಸವಲತ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಮತ.

ಮೂಲ: ನೋಮ್ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಜೊತೆ ಡೇವಿಡ್ ಜೆ ಬ್ರೌನ್ ನಡೆಸಿದ ಸಂದರ್ಶನ.
ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ಮೇಟಿ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ

ಪುಟದ ಮೊದಲಿಗೆ

Votes: 3 Rating: 5

ನಿಮ್ಮಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ

ಸರ್, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಚೋಮ್ ಸ್ಕಿ ತಂದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಈ ರೀತಿಯ ಅನುವಾದಗಳು ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಬರಲಿ. ದಿನೇಶ್ ಹಾಸನ್...

Guest \| 11 Jun 2009 07:39 pm \| Reply »

ಮೇಟಿ, ಒಂದು ಸಲಹೆ. ನಿಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಸುಧಾರಿಸಿ. ಸ್ವಂತ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ. ನಂತರ ಅನುವಾದಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿರಿ....

Guest \| 10 Jun 2009 11:58 pm \| Reply »

ಸಂದರ್ಶನದ ಕೆಟ್ಟ ಅನುವಾದ. ಸಂದರ್ಶನ ಬಹುಷಃ ಒಳ್ಳೆಯದಿದೆ. ಒರಿಜಿನಲ್ ಸಂದರ್ಶನದ ಲಿಂಕ್ ಕೊಡಿ ಮೇಟಿಯವರೆ. -ವರಾಹ...

Guest \| 09 Jun 2009 07:55 pm \| Reply »

Re: My intention was to translate Chomsky into Kannada that I did it. I do not know what is “the best translation” may be, it depends, the way you take it. http://www.chomsky.info Language, Politics, and Propaganda -Noam Chomsky interviewed by David Jay Brown

Guest | 09 Jun 2009 09:27 pm | Reply »

Re: Thank you. Sorry if I have hurt you. But your Kannada is not free flowing. It is difficult to comprehend you in a single read. Please keep writing. - Varaha

Guest | 10 Jun 2009 11:58 am | Reply »

Re: No, its o.k. thanks for feedback. meti

Guest | 10 Jun 2009 01:44 pm | Reply »

chomsky abhiprayagalella eshtu nikharavaagide! naada...

Guest \| 08 Jun 2009 10:30 pm \| Reply »

Many people heard about Chomsky but only few understood him better. It is necessary to understand Chomsky as far as Karnataka socio-political crises is concerned. You please translate Chomsky more and more to Kannada....

Guest \| 08 Jun 2009 08:24 pm \| Reply »

Re: uttama baraha. praveen mavinsara, your student

Guest | 11 Jun 2009 01:29 am | Reply »

ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ -World of Kannada in the 50 years

2008-04-07T11:47:00.000-07:00

ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ -World of Kannada in the 50 years

2008-01-19T10:58:00.000-08:00

ಕನ್ನಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ -World of Kannada in the 50 years

ನಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಇದ್ದಿದ್ದ

2007-09-30T00:41:00.000-07:00

ನಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ ಚೋಮ್‌ಸ್ಕಿ ಇದ್ದಿದ್ದ

ಓದು ಜನಮೇಜಯ...: ಕುಸುಮಬಾಲೆ : ಸಮಾಜಭಾಷಾ�

2007-08-11T11:01:00.000-07:00

ಓದು ಜನಮೇಜಯ...: ಕುಸುಮಬಾಲೆ : ಸಮಾಜಭಾಷಾ�

New linguistic survey of India

2007-06-14T10:30:00.000-07:00

New linguistic survey of India

English Learning and Language policy

2007-06-02T12:30:00.000-07:00

English Learning and Language policy

New linguistic survey of India

2007-06-02T12:06:00.000-07:00

New linguistic survey of India

Computer as a Tool of Language Teaching-metimallikarjun

2007-04-05T09:38:00.000-07:00

Computer as a Tool of Language Teaching

Meti Mallikarjun
Sahyadri Arts College
Kuvempu University
Shimoga
meti.mallikarjun@gmail.com

Abstract

This paper intends to explore the computational applications in language teaching/learning. Language teachers always confront the various challenges in order to teach L1 or L2. In the sense, as Edward Sapir puts it, “language can be seen as way to describe and represent human experience and understanding of the world” (1921, cited in 1961). It is obvious that Sapir intends to mean, language learning is nothing but inculcating communicative skills. Therefore, in this paper, we would like to discuss, how computer could be a best tool in order to teach/ learn a particular language effectively in a given situation. The world of today is, to a major extent, computer-driven while the world of tomorrow will inevitably be IT-based. Computer savvy kids will therefore have a head start over the computer-illiterate. IT (Information Technology) or ICT (Information and Communication Technology) should no longer be seen as an option but rather as an integral part of the school experience for everyone.

The present paper tries to focus, as it is said in the abstract that the computational implications in the field of language teaching. Language teaching/learning is a process which takes place in a formal situation i.e. education. Education can be defined and cannot be defined at best because, according to time and space, the definition of education differs, this difference cannot be recognized in a specific or a particular form. In the sense, the paradigm shift or epistemological shift is kept on taking place in the process of changing scenarios. Hence, education is generally defined, it is a continues process, in the history of changing process, that is, some events change history, some just change the way a person sees that history, and it is not always easy to tell the difference. However, in this paper, how (computer) has technology changed the situation of language learning/ teaching is discussed. The present situation witnesses that; learners are not just confining to 3R’s (i.e. Reading, Writing and Arithmetic) alone. The current socio-political situations compelled to take need-based education. As a result, communicative skills have given prominent place in the field of education in order to achieve the knowledge of a given discipline in which subject-competency is developed based on comprehensive language skills.

When we go through the history of language teaching, we come across several teaching methods, which have been evolving in order to teach a language either L1 or L2. Viz;

1. Grammar Translation Method
2. The Direct Method
3. The Reading/ Situational Method
4. Bilingual Method
5. The Audio-lingual Method
6. Lecturer-cum-Discussion Method
7. Communicative Method
8. Structural Approach
9. Cognitive Approach so on and so forth.

However, none of the methods has succeeded in order to achieve the intended goals/ objectives of a language teaching/learning i.e. effective learning/ teaching. Learning is not a unidirectional process but bidirectional process in which teacher and student are involved in order to inculcate comprehensive language skills. The argument can be substantiated with the following statement, “there is not any listening without someone speaking, and speaking without somebody listening is an empty gesture” (Bowen, Madson and Hilferly: 1985, 99). Therefore, the effective teaching tools are necessary to achieve the comprehensive skills. These skills could be developed through computer assisted language teaching. At the end of the twentieth century, due to the influence and impact of information technology, the innovative teaching/ learning methods are being discovered. There are numbers of possible assumptions underlying the assertion that computer can be used for educational benefit. The first is that educationalists, parents and society would like to see the effective use of new technology in the classroom and curriculum. As a result, computer aided language teaching/learning is predominantly taking place in the context of L1 or L2 teaching/learning.
The implementation of computer assisted language teaching/ learning needs many preparations in terms of material production, designing, computational models etc. it is understood that communication skills and the new literacies demanded by new technologies, as well as competence in one or more languages i.e. “linguistic capital” (a term used by Piere Bourdieu:1991). The following diagram can represent, the way in which curriculum is to be designed based on computer aided teaching methods and techniques:

Design of Curriculum and Techniques

Errors Skill
Syllabus
Exercises Content

Language Time
Structure

Objectives

Learning Objectives Content Objectives

These methods and techniques which consisting of; what is it that we are teaching;

• Rules about language
• Word-formation and syntactic pattern
• Content form
• Grammatical functions and their representations
• Socio-cultural usages
All these aspects can be presented in the different modes e.g. Description, Narration, Conversation, Monologue, Short story, Prose, Poems and Songs etc in the graphical or multimedia modes. In the sense, CALL (Computer Aided Language Learning) seeks to employ computer in order to improve language learning, CALL spans the range of activities in language pedagogy- hearing, speaking, reading and writing- and draws from nearly all areas of Information and Communication Technology (ICT). Even if most CALL, are automated language exercises, exploiting hypertext, simple database and network technology and digital audio-video, one find many others, including ingenious applications of everyday technology such as word processing and E-mail. For example, one of the vachanas of Sri Basavanna of twelfth century of Kannada Literature can be presented by using computer and its applications like multimedia.

“uLLavaru Sivaalaya maaDuvaru:
naaneenu maaDuve? baDavanayya
enna kaalee kambha, deehavee deegula,
sira honna kaLasavayya.
kuuDala sangamadeeva, keeLayya:
sthaavarakkaLivunTu, jangamakkaLivilla!”

-Sri Basavanna
Translation:
“The rich
will make temples for shiva
What shall I,
a poor man
do?
my legs are pillars,
the body the shrine
my head a cupola
of golden
Listen, O Lord of the meeting rivers
Things standing shall fall
But the moving ever shall stay”
(By A.K.Ramanujan: Speaking of Shiva)
The structure and narration of the above vachana seems to be simple, but as for as meanings are concern, they are very complex and inferential. Therefore, the unique characteristics of the literary texts demand additional skills, which are consisting of aesthetic experiences. However, by using graphics/ multimedia, one can able to resolve the semantic complexities through graphical images which effective learning takes place. Where as, the multimedia programs can also bring the graphical representation of the real temple and its various parts, which is used, as image in the vachana at one hand. At the other human picture through which we distinguish and relate symbolically in order to understand inferential meanings (i.e. poetic sensibilities) which presented in the form of metaphors, images and symbols will be represented through computer graphics very effectively. Because poems like this may have different purposes.

If language teaching has become more exciting, it has also become considerably more complex. This complexity can be resolved by discovering various possible computer aided language teaching. As Widdowson rightly pointed out that, “Teaching language for communication as communication” therefore, we have to set principles for material production of CALT in such a way, where selection, Gradation, Presentation and Evaluation based on known to unknown and easy to difficult criteria in order to reinforce the demands of language learning. The material production must be consisting of comprehensibility skills. For example, the allophonic representations of /P/ of English phoneme can be taught for Kannada speakers as L2, is very easy through computer graphics and animations viz /P/ has four allophones;
• (P) is aspirated when it occurs initially in an accented syllables as in pot, pull and a ‘part
• (P)
1. is unaspirated when it occurs in an unaccented syllables as in pre’vent, taper, and etc
2. when it is preceded by /S/ as in spot, spy etc
3. when it occurs medially as in apt, lapse, helped etc
• (P) is inaudibly released when it occurs at final before silence as in cup, sleep, type etc
• (P) is nasally released when it is followed by (m) or (n) as in happen, help me, cheap meal etc
Kannada or any other Indian language speaker cannot realize these phonetic representations by just equating with Kannada/ any other Indian language sounds. Where as, through computer graphics/ multimedia, they can clearly be distinguished with obvious/ appropriate pronunciation, which facilitates the learners to identify the specific points of articulation. This is how; CALT offers opportunity to teachers to make better use of their time, expertise, and it also extends to access information to the learners. Subsequently, this can provide an active participation, motivates in learning, encourages vigilance, and offers privacy and acts as a reference source etc. this tool also takes place in order to develop structural, situational, notional, and notional-functional based syllabus to teach/ learn a given language. At the same time, this syllabus can be graded in a higher order in terms of pronunciation, speaking, and dictation, reading models, poetry and songs, words in contexts, language games, model speeches, intonation, stress, accent and conversation based on standard and dialectical differences of given language. In this case, learners could able to perceive, visualize, and envisage all possible linguistic understandings of a given text. According to the need based learning, exercises can be designed in modes of multimedia, in which higher order skills will maintain to bring comprehensive, coherent, and cohesion by providing certain representative packages of a given lessons. For example, the Kannada verb structure is necessary to teach, in such a case, the material that is to be used in computer assisted language learning/ teaching, that particular material will be designed by creating situations to reinforce the comprehensive skills in a higher order based their actual usages. At the same time, language structure to be selected in the form of basic skills and higher order skills by analyzing the various levels of language, like; phoneme, morpheme, morphophonemic aspects, syntactic pattern and semantic properties. Language evaluation is done based on the various designs of a particular aspect of the language in order to test comprehensibility skills whether the objectives are reinforced or not. Therefore, many features of the language well through imparted audio-video media text, graphic, art, sound, animation into multimedia, which also includes the interactivity by providing many options.

Without a doubt, the computer is a powerful instrument that may be used to stimulate and support a number of educational goals, which fails to replace the teacher in classroom. It can be a supplementary tool in order to bring effective learning/ teaching. In this way, in this way, computer can play an important role in helping the teacher and student.

Reference Books

1. Bourdien, P 1991: Language and symbolic power, introduced by J B Thomson (Ed) Trans, G Raymond and Adamson, Cambridge.
2. Chapelle. Carol. A. 2001: Computer Application in Second Language Acquisition, Cambridge.
3. Darsha J. Jani 2005: New Approaches Methods in English Language Teaching, Mark Publishers, Jaipur
4. Edward Sapir 1921: Language
5. Ganeshan M 2003: Role of Multimedia Games in Tamil Teaching/ Learning
6. Ratawal.S.P 2006: Teaching English Language, Cybertech Publishers, New Delhi
7. Widdoson: Applied linguistics
8. Resource Persons’ Lectures

Meti Mallikarjun

2007-01-02T11:20:00.000-08:00

Lingustmeti

Welcome to Prajavani Online

2007-01-02T11:06:00.000-08:00

Welcome to Prajavani Online